Almudena Janeiro:   voz    Manuel Fernández:  violino    Marcos Barro:  baixo e coros    Suso Anello:   pandeireta e pandeiro    Raúl Romero:  guitarras (eléctrica e acústica),  bouzouki e coros    Alberte Prado:   frauta traveseira, gaitas  e saxo alto    Fuco Vázquez:   voz, bouzouki, guitarra acústica,   teclados e coros      Colabouran:   Eusebio López:  batería e bongós    Montserrat Ogando:  Voz a dúo en  Romance da lavandeira    Germán Arias:  zanfona        Carlos Castro:  darbuka, djimbek, congas,  shaker e pao de chuvia

1.- Muiñeira de Coia         (Carlos Justo)    2.- Romance da lavandeira          (letra tradicional e música de          Xose Luis Rivas /arranxos de Nordés)    Era unha noite de lúa  era unha noite clara,  eu pasaba polo río  de volta da muiñada.  Topei unha lavandeira  que lavaba ao par da auga.  Ela lavaba no río  e unha cantiga cantaba  -Moza que vés do muíño,  moza que ves pola estrada,  axúdame a retorcer  miña sábana lavada. -¡Santa María te axude  e San Lourenzo te valla!  Desparece a lavandeira  como fumeira espallada.  Onde as sábanas tendera  poza de sangue deixara.  Era unha noite de lúa  era unha niote clara.   3.- O palismocas           (Fuco Vázquez)    Son as tres da tarde  e estase a levantar  Barruza fora,  non está día de traballar  Pon a camisa  e baixa a xantar.  Sua sogra mal o mira;  a muller á testa dá.  -¡Paréceche cedo  e na cama ti estás;  nin ceibas o gado,   nin axudas a segar!  E foise coa gadaña  xa por non aturar  e na corredoira  topouse con Galván.  -¿Seica á pradella?,  mofouse o pillaban  -Home con albarda,. máis vale ser can.  E fóronse á tasca  moito ao seu pesar.  Galván consolouno:  -¡Que "erba" has de probar"!  Chegou coa alborada  tordeando polo curral.  Subiu amodo á cama  para naide espertar.  Caeu pola escaleira.  O galo púxose a cantar.  Acendese a luz  e á vella oiu rosmar:  -¡De aí palismocas  non te poidas erguer,  que racharas os miolos  pra nada che han de valer!   4.- Eche a miña queridiña           (Fuco Vázquez)    Esa que vai no camiño  andando moi amodiño,  cabelo castaño e longo  ollos grandes e fermosos.  Esa que vai no camiño  eche a miña queridiña.  Garimosa e comprensiva  ela enche a miña vida;  é calada e reservada  ten o encanto dunha fada.  Garimosa e comprensiva  eche a miña queridiña.  Todos han de coñecela  no San Antón han de vela;  en Vilacimas xantaremos,  toda a noite danzaremos.  Tosos han de coñecela  eche a miña queridiña.  Con ela hei de casar  e no souto da Fragella  con viño, troitas e gaitas  boa esmorga armaremos.  Con ela hei de casar;  eche a miña queridiña Ela está de nove meses  son o máis ledo do mundo.  Oio berros xa no cuarto  naceu o noso filliño.  Ela está de nove meses  eche a miña queridiña.  Canda ela hei sementar  millo, trigo e centeo,  castiñeiros plantarei,  freixos, buxos e figueiras.  Con ela hei sementar,  eche a miña queridiña.  Cabo dela na lareira  no final dos nosos días  vendo florecer o monte  coa queiroga e a chorima.  Cabo dela na lareira;  eche a miña queridiña.  Cabo dela xa nas cinzas;  eche a miña queridiña.

5.- Gañidoira  
        (Fuco Vázquez)

6.- Romance de cego de Toxoso  
     (tradicional, Fuco Vázquez - Raúl Romero)
 

E na vila de Toxoso,  a tres leguas de Trasbar,  habitaba un matrimonio  de moi avanzada idade.  Con eles tamén teñen  unha filla moi fermosa,  rapaza de vinte abriles  e de nome Blanca-Rosa  La cortejan dos muchachos  de mui buena posición:  Valentín da Fiandeira  e Manuel do Capador.  Declaróuselle Manuel  coa moita vaidade:  teño cartos, teño gado,  interesache casar.

Valentín era bon mozo,  home de moito sentido  e por iso Blanca-Rosa  lo prefiere por marido.  Rabeando Manuel de celos  xurou tomar a venganza  e afiou os coitelos  con que su padre capaba.  Esperose a Valentín  que viña de traballar;  o coseu a puñaladas  e logo foino enterrar.  I aquí acaba la historia  deste crimen tan malvado  que nas terras de Toxoso  jamás será olvidado..

 

7.- Egobarros namarinos   
      a) Egobarros Namarinos (Fuco Vázquez)
      b) Muiñeira de Sargadelos (Mordés)

8.- Fuchete unha noite    
        (Fuco Vázquez)
 

E deixache de verme  e deixácheme o verde.  Aquel tempo lonxano  que estabas xunto a min.  E fúchete unha noite  e nos viñeche avisar  a túa máxica mensaxe  e non soubemos interpretar.  Aquel reló que mercache  atado levo á muñeca  as galletas de vainilla  que sempre me traías.  E fúchete unha noite  e nos viñeche avisar  a túa máxica mensaxe  e non soubemos interpretar

Camiño de pedra e felgos  noite pechada e fría,  fungar de bichos no monte,  lembranza daqueles días.  E fúchete unha noite  e nos viñeche avisar  a túa máxica mensaxe  e non soubemos interpretar  Pano, mandil e zocas  ainda fican no faio,  tamén eu poido osmarte  nos ollos da escuridade.  E fúchete unha noite  e nos viñeche avisar  a túa máxica mensaxe  e non soubemos interpretar

 

9.- Eutanasia    
       (Fuco Vázquez - Raúl Romero)
 
 

Toda a xente vai pra o povo  ficando a aldea morta  mudan casa, terra e gado  por un piso nas aforas.  Dixéronme us velliños:  -Xa non che temos veciños  e os que voltan ao lugar  é a ocalitros plantar.  Xa non hai abidueiras  nin acivros nin bieiteiras  só eucaliptos medrando  en hortas, prados e eiras.  Secan fontes e regatos  non nacen flores nin erbas  non aniñan os paxaros  no eucalipto asasino.  O patrimonio abandonado  mosteiros, mámoas e castros  que aló no monte senlleiros  son roubados ou desfeitos.  Non hai conciencia do que temos  só de en canto nos vendemos  eutanasia á nosa Terra  para ben da Unión Europea.

Disque somos europeos  témosche grande ventaxa:  vende-lo leite barato  e paga-la "Supertaxa".  Eu non quero dese leite  que nos venden con malicia  que viaxa en tren de Francia  e pon "Leche de Galicia".  Pero no tema da pesca  haiche máis fraternidade  a revolución francesa  asinou a igualdade.  Eles pescan con volantas  con moita liberdade  e nós tan ledos con cacea  ou convidados á cadea.  Longas redes van deixando  caladoiros esgotados  como as minicentrais  deixan os ríos eivados.  Galiza nova pra a eutanasia  os ríos son os teu sangue  os carballos os pulmóns  e o corazón somos nós.

 

10.- Lugnasad en Bretoña    
     a) Dille que sospiro e chorro "pola casa da botica" (Tradicional, arranxos Nordés)
    b) lugnasad en Bretoña (Fuco Vázquez - Raúl Romero)

Dille que sospiro e choro  dille que vivo morrendo  dille que se compadeza  do mal que estou padecendo.

Teño un xuramento feito  e mais heino de cumprir:  que o día do meu enterro  non hei de cantar nin rir.

 

Textos, videos, imaxes.. i enlaces relacionados e/ou que apuntan a esta páxina:

auruxeira.com/enlaces.htm :
(Enlaces)

av.rds

buscar.ya.com/fast-cgi/tsc?mandant=toi&portallanguage=es&use..

clubdelopositor.mundoforo.com/4-vt332.html?start=45

onlinegamesnet.net/javaChat.php

info@ghastaspista.com

< = Noitarega ( Noitarega )

Alento ( Nova Galega de Danza ) = >