Un ano máis, Saxamonde prepárase para unha fin de semana de degustación de caldos caseiros. Un extenso e variado programa de actividades acompañará a celebración da terceira edición da Festa do Viño da Casa. A presente edición pretende consolidar a festa así como sumar novos incentivos, actividades e colaboracións que consigan vehiculizar o traballo de diferentes asociacións da parroquia. A Asociación Cultural “Chan das Pipas” pretende, desde o traballo diario, dinamizar a vid ..>>
Un ano máis, Saxamonde prepárase para unha fin de semana de degustación de caldos caseiros. Un extenso e variado programa de actividades acompañará a celebración da terceira edición da Festa do Viño da Casa.
A presente edición pretende consolidar a festa así como sumar novos incentivos, actividades e colaboracións que consigan vehiculizar o traballo de diferentes asociacións da parroquia.
A Asociación Cultural “Chan das Pipas” pretende, desde o traballo diario, dinamizar a vida social e cultural da parroquia de Saxamonde e a súa bisbarra. O colectivo desenvolve diversas e variadas actividades ao longo do ano que procuran dar conta dunha maioría de vontades na parroquia. O amplo elenco de cursos, as festividades anuais celebradas ou as xornadas de convivencia propostas obteñen unha crecente participación por parte da veciñanza da parroquia así como por persoas de toda a comarca.
A III Festa do Viño da Casa terá lugar os días 31 de xullo e 1 de agosto e reunirá nesta fin de semana a diversos produtores domésticos de viño de Saxamonde e arredores para que oferten os seus caldos aos visitantes. Calquera persoa que queira poderase achegar para degustar os viños e acompañalos de carne ao caldeiro, polbo e empanada a prezos populares. A Área Recreativa e Chan das Pipas, onde se celebra a festa, ten unhas condicións idóneas para o estacionamento e o goce dun entorno natural, agradábel e familiar.
Desde o Centro Cultural “Chan das Pipas” consideramos que celebracións desta natureza poñen en valor a elaboración do viño artesán mais non só. Pretendemos contribuír á promoción de Saxamonde, e Redondela, dinamizando os seus espazos e ofrecendo posibilidades de lecer, ao tempo que potenciamos e renovamos os nosos elementos de identidade cultural e dinámicas sociais.
A III Festa do Viño da Casa conta cunha PROGRAMACIÓN AMPLIADA respecto do ano pasado que inclúe:
unha exposición de fotografía titulada “O traballo e os días” onde se mostra escenas de diferentes traballos realizados por habitantes de Saxamonde;
demostración de diferentes cursos de baile impartidos durante todo o ano;
un concerto folk coa presenza das Pandereteiras Arela, Velaquí e ARDENTÍA.
O Domingo sesión vermú coa Orquestra de Saxos de Redondela;
un xantar popular
e xornada de xogos populares e tradicionais.
Este ano incluímos como grande novidade o primeiro Concurso Degustación de Receitas ao Viño, en colaboración coa Asociación de Mulleres Arela. O domingo as persoas interesadas poderán achegar os seus pratos e, antes do xantar, un xurado formado por ilustres persoas da parroquia, dará o fallo e repartirá tres premios.
A festa terá lugar na Área Recreativa de Chan das Pipas na parroquia de Saxamonde (Redondela) e conta co patrocinio das concellarías de Cultura e Participación Cidadá do Concello de Redondela, da Deputación de Pontevedra así como a colaboración da Comunidade de Montes en Man Común de Saxamonde e da Asociación de Mulleres Arela.
Como chegar: No Alto de Os Valos, na extrema de Redondela con Mos na N-550, vírase cara o Aeroporto. A uns 400 m. tómase á dereita e, 50 m. despois á esquerda. Haberá indicadores dende o desvío da N- 550.
PROGRAMA DA III FESTA DO VIÑO DA CASA
Sábado 31 de xullo:
18:00 Apertura de casetas de viño e petiscos (carne ao caldeiro, polbo e empanada)
Inauguración da exposición fotográfica:
"O traballo e os días"
19:00 Demostración da Escola de Baile Moderno de Saxamonde e da Escola de Baile Latino Vigo-Salsa.
21:00 Pasarrúas a cargo das Pandereteiras de Reboreda
22:00 Concerto de Música
Pandereteiras de Saxamonde “Arela”
Velaquí
ARDENTÍA
Domingo 1 de agosto:
11:00 Reapertura de Casetas
13:00 Sesión vermú a cargo da Orquestra de Saxos de Redondela.
14:00 1º Concurso-degustación receitas ao viño
14:00 Xantar Popular
17:30 Xornada de Xogos Tradicionais e Populares (para cativos e maiores)
SABADO 7 DE AGOSTO BELLÓN MACEIRAS QUINTETO (GALIZA)22:00hÄL JAWALA (ALEMANIA)23:30hCANTECA DE MACAO (MADRID)01:00hGALEGOZ (GALIZA)03:00h DOMINGO 8 DE AGOSTO CÉ ORQUESTRA PANTASMA (GALIZA)12:00h é as 170:30hPELEPAU (GALIZA)13:30 é as 20:00PABLO SEOANE (GALIZA)20:30h XOSÉ MANUEL BUDIÑO (GALIZA)22:00hALALÉ (IRLANDA)00:00hGÜINTERVAN (GALIZA)01:30h XVII MOSTRA DE INSTRUMENTOS DE MÚSICA TRADICIONALUn ano máis a Asociación de Gaiteiros Galegos (AGG), achégase ata o Festival de Pardiñas para organi ..>>
SABADO 7 DE AGOSTO
BELLÓN MACEIRAS QUINTETO (GALIZA) 22:00h
ÄL JAWALA (ALEMANIA) 23:30h
CANTECA DE MACAO (MADRID) 01:00h
GALEGOZ (GALIZA) 03:00h
DOMINGO 8 DE AGOSTO
CÉ ORQUESTRA PANTASMA (GALIZA) 12:00h é as 170:30h
PELEPAU (GALIZA) 13:30 é as 20:00
PABLO SEOANE (GALIZA) 20:30h
XOSÉ MANUEL BUDIÑO (GALIZA) 22:00h
ALALÉ (IRLANDA) 00:00h
GÜINTERVAN (GALIZA) 01:30h
XVII MOSTRA DE INSTRUMENTOS DE MÚSICA TRADICIONAL
Un ano máis a Asociación de Gaiteiros Galegos (AGG), achégase ata o Festival de Pardiñas para organizar a que será a "XVII Mostra de Instrumentos de Música Tradicional". Un evento que constitúe unha das mostras de luthería máis antigas da península e que congrega cada ano a numerosos artesáns do país para mostrar o seu traballo ao público. Este ano a mostra conta coa presenza de 22 artesáns que nos amosarán o seu bo facer, e séguese apostando pola música e polo baile tradicional a través de actuacións en directo, obradoiros e a sempre estimada participación do público presente.
Para levar a cabo esta actividade, este ano contamos coa axuda da Consellería de Cultura e Turismo, Maderas Barber, Comercial Pazos e Seivane-Goretex. Unha colaboración que resulta imprescindible para que a AGG continúe na súa loita de divulgación e dignificación da cultura tradicional.
Durante as xornadas do 7 e 8 de Agosto, e no marco incomparable do Festival de Pardiñas, a XVII Mostra de Instrumentos de Música Tradicional contará cun programa repleto de actividades.
O Sábado contaremos cun pregoeiro de luxo, Nando Casal, un dos membros fundadores do grupo Milladoiro. Posteriormente terá lugar unha demostración e construcción de gaitas con torno de varas, a cargo do artesán Nebra.Para rematar as actividades do sábado, contaremos coa actuación de Os Minhotos, grupo chairego composto por cinco músicos, que naceu como cuarteto, alá polo ano 96 e que pouco a pouco foi incorporando outros instrumentos da nosa música como o acordeón, a requinta ou a zanfona.
Durante a xornada do Domingo haberá actividades dende a mañá co Concerto Os instrumentos femininos, a cargo de Pablo Carpintero, Rosa Sánchez, Mª del Carmen Picallos e Xaneco. Xa pola tarde contaremos cunha demostración práctica de instrumentos de corda e percusión a cargo do grupo Diluvea, que está formado por Diego Langarika, Luis Martínez e Beatriz Martínez. O Obradoiro de Baile Tradicional, correrá a cargo de Gustavo Couto, mestre desta disciplina e coautor do libro Bailaben, e máis tarde Pablo Carpintero e Rosa Sánchez serán de novo os encargados de ofrecernos un concerto de repertorio antigo de Pontevedra, que rematará cun obradoiro de Treboada a cargo de Oli Xiraldez.
As actividades previstas para enriquecer a exposición, están enfocadas para que sexan totalmente participativas, así pois haberá un escenario disponible, durante todo o día para todos aqueles músicos que desexen tocar, e aqueles artesáns que queiran falar ou facer algunha demostración da sonoridade dos seus instrumentos.
Van participar estes artesáns:
Lois Mouriño / Obradoiro de instrumentos tradicionais / Compostela
Oli Xiraldez / Gaitas e requintas / Balaide –Teo
Nebra / Gaitas e zanfonas / Porto do Son
Xosé Tuñas / Percusión / Ames
Luis Martínez / Instrumentos de corda / Soutomaior
Pablo Carpintero / Gaitas Requintas e percusións / Santiago
Diego Piñeiro / Gaitas / Palma de Mallorca
Xaneco / Obradoiro de instrumentos musicais galegos / Outeiro de Rei
Diego Langarika / Percusión / Vigo
Che Vázquez / Trompas e instrumentos tradicionais / Brión- A Luaña
Paporrubio instrumentos musicais / Gaitas e frautas / Sarria
Xermán Arias / Luthería e zanfonas / Sarria Afonso Castro / Gaitas / O Rosal
Foliqueiras / Percusión Tradicional / Vigo
Carlos Fandiño / Gaitas / Teixeiro
Cristobal Prieto / Gaitas e frautas / O Hío – Cangas
O Chilro / Percusión e gaitas / Cambados
Roi / Gaitas e requintas / Vigo
Rebollo instruments / Instrumentos de Corda / Beluso
Xaime Rivas / Zanfonas / Vigo
Morenita / Percusión / Laza – Ourense
Roi / Instrumentos de Corda / Pontevedra
Programa:
Sabado día 7
17.00h – Apertura da Mostra
17.30h – Pregón a cargo de Nando Casal
18.00h – Demostración de construción de gaitas con torno de varas – Nebra
19.00h – Actuación de Os Minhotos
20.00 a 21.30 h – Escenario libre para músicos espontáneos
Domingo día 8
11.30h – Apertura da Mostra
12.00h - Concerto “Os instrumentos femininos” - Pablo Carpintero, Rosa Sánchez, Mª del Carmen Picallos, Xaneco
16.00h - Demostración de construción de gaitas con torno de varas – Nebra
17.00h – Demostración práctica de instrumentos de corda e percusión – Diluvea: Diego Langarika,Luis Martínez, Beatriz Martinez
18.00h – Obradoiro de Baile tradicional - Gustavo Couto.
19.00h – Concerto de repertorio antigo de Pontevedra – Pablo Carpintero ,Rosa Sánchez
20.00h - Obradoiro de Treboada - Oli Xiraldez
20.30 a 21.30h - Escenario libre para músicos espontáneos
Tamen O Domingo dia 8 As 13,30
Na Mostra de Instrumentos de Música Tradicional PRESENTACIÓN DO CD “OS IRMANDIÑOS. UNHA VEZ FOIO TREBÓN”, Poemas de Manuel María, interpretados por A Quenlla.
Xa está á venda en Cd, cos textos musicados e unha melodía instrumental que serve de soporte aos textos dialogados na obra.
O Festival de Pardiñas, vai medrando coma un manancial de iniciativas e novidades culturais, grazas á concentración de vibracións de creatividade, e á fidelidade ó pobo, daquelas e daqueles que nos achegamos aquí para compartir os nosos debezos de beleza. Hai anos, nesta fervenza emocional que é Pardiñas, Manuel María, comunicoulle a Mero, do grupo A Quenlla, a súa ilusión de que fose este grupo o que musicase os seus poemas de “OsIrmandiños”, e poder dalos á luz… Non caeu en saco furado, e Mero e Mini, acolleron este compromiso. E velaquí, que neste festival 2010, van presentar a edición musical desta obra de teatro de Manuel María. Vai ser unha hora máxica, para a historia do noso pobo. O poeta da Terra Chá gustaba de promover poéticamente persoaxes e acontecementos da nosa historia, ata convertelos en sinais senlleiras para axudar a facer pobo ás novas xeracións, nesta liña esta obra ideada para representar, mostranos agora este acontecemento das revoltas irmandiñas. A primeira guerra irmandiña foi no 1431 nas terras dos Andrade, Pontedeume e Vilalba…, ata chegar á Irmandade de toda Galiza, contra os abusos dos señores, provocando a caída de 150 torres e castelos.
A Quenlla puxo música e interpreta, nunha peza única, esta obra. É unha mostra máis da calidade da súa poesía cantada. Da que xa levan producido moitos froitos, facendo un servizo fundamental á nosa cultura. A Quenlla agasalla este traballo marabilloso á Irmandade Manuel María, que se compromete a difundilo en todos os eidos da vida e actividade do país. A honra é moita por ser obra de Manuel María, e por estar interpretada polo grupo A Quenlla, as mellores voces, as máis fieis á escrita… Grazas tamén a Saleta, a dona de Manuel María, por permitirnos esta publicación. Acreditamos que Pardiñas é un mar en calma, no que cada vaga de creación, provoca e suxire outra aínda máis intensa. Si un día Manuel María, decidiu pór música a “Os Irmandiños”, neste ambiente, na XXXI edición, presentamos a versión, e dámola a coñecer, tamén cando facemos memoria dun dos intérpretes, César Morais, e o cartel do Festival é obra de Rita Galeotte, tamén autora do deseño da carpeta de presentación desta achega que ven a engrandecer aínda máis a obra de Manuel María e de A Quenlla.
Presentacion do CD “OS IRMANDIÑOS”, no esceario da Mostra de Instrumentos, coa participación de: Marica Campo Miro Casabella Xosé Estévez Xosé Neira Vilas David Otero E unha interpretación do grupo A Quenlla.
Xa temos o programa para a Romaría Galega que este ano facemos o dia 17 de xullo….
- Grupo de Baile e Banda de Gaitas Brisas do Quenllo - Cuadrilla do Pan Quente - Teatro con TalitaKumy
XI Encontro de Música e Baile Tradicional cos grupos… - Rebulir (Ramirás – Ourense) - O Carballo das Cen Polas (Reboreda – Redondela) - Banda de Gaitas de Riotorto (Riotorto – Lugo) - Escola Etnográfica de Cacia (Aveiro – Portugal) - Retrouso de Cela (O Morrazo – Bueu) - Brisas do Quenllo (A Pontraga – Tordoia) - Antigos Bailadores da Comarca
Celso Sanmartín
Flor da maquía, Os Estoupapozas, Bouba, Muxarega….
Haberá un xantar popular e festa rachada toooodo o dia amais a noite!!
A Asociación cultural Saiñas de Xove vai celebrar o vindeiro sábado, 17 de xullo a VI FOLIADA DA MARIñA na carpa situada na praza do Centro Cívico de Xove.
Comezaremos sobre as 14:00 h. con pasarrúas e actuación dos gaiteiros de Saiñas. A partires das 18:00 h. terán lugar os xogos tradicionais para pequenos e maiores no parque do Centro Cívico.
ís 20:00 h. temos preparada unha cea popular que estará composta por empanada, tortilla, churrasco, chorizo, pan e bebida a un prezo de 10€. Repartiranse preto de 300 racións.
Sobre as 21:30 h. dará comezo a foliada na que pode participar todo aquel que o desexe cantando, tocando ou bailando.
De seguido, ás 23:00 h. comezarán os concertos cos grupos :
· Os Minhotos de Lugo
· Tanto nos Ten
· Quempallou
Continuará a festa rachada con máis actuacións a pé de rúa, ata que o corpo aguante.
Dende a Asociación queremos agradecer a colaboración de todas as institucións, organismos e comerciantes porque sen eles non seríamos capaces de organizar esta boa proposta festiva e cultural para toda a Mariña.
Xoves 1 de xullo|Xoán Curiel|Músico autodidacta Xoves 8 de xullo|Çesk Freixas|Cantautor Xoves 15 de xullo|20 Hatz|Txalaparta Xoves 22 de xullo|Katembe Project|Kuduro (Música angoleña) Xoves 29 de xullo|Festicultores|Maghúa|Festa rachada Xoves 5 de agosto|Carlos Blanco|Ordem e Progresso
Durante o mes de xullo desenvolverase SON DE NOITE, ciclo de concertos en lugares singulares da cidade para gozar da música. PROGRAMA DE SON DE NOITE Venres 9 21:00 Escalinata da Domus TIRULEQUE Mércores 14 21:00 Xardíns Méndez Núñez (Diante do Kiosco) OMAR SOULEYMAN Venres 23 22:30 Castelo de San Antón MANECAS COSTA”“FRAN Pí‰REZ, NARF: “Aló irmao” Venres 30 22:30 Castelo de San Antón EMILIO RíšA (Cantautor)
A Escola de Baile e Música Tradicional “Rebulir” de Ramirás, en colaboración co Concello de Ramirás e o Centro de Cultura Popular Xaquín Lorenzo Fernández da Deputación de Ourense, convoca o “IIIº Concurso de Fotografía Antiga”, plantexándose os seguintes obxectivos: Recuperar a memoria fotográfica do Concello de Ramirás e a súa comarca, fomentar a investigación, recolleita e indagación entre os participantes e servir de base para estudar as costumes, traxes, instrumentos, oficios... etc que ..>>
A Escola de Baile e Música Tradicional “Rebulir” de Ramirás, en colaboración co Concello de Ramirás e o Centro de Cultura Popular Xaquín Lorenzo Fernández da Deputación de Ourense, convoca o “IIIº Concurso de Fotografía Antiga”, plantexándose os seguintes obxectivos: Recuperar a memoria fotográfica do Concello de Ramirás e a súa comarca, fomentar a investigación, recolleita e indagación entre os participantes e servir de base para estudar as costumes, traxes, instrumentos, oficios... etc que eran tradicionais na zona. Estará regulado polas seguintes
BASES:
1. Os interesados poderán participar a nivel individual ou como colectivo, asociación cultural, grupo folclórico, etc.
2. Admitiranse fotografías tanto en branco e negro coma en cor, realizadas con anterioridade a 1980 e que teñan algún tipo de relación co Concello de Ramirás e limítrofes (Comarca Terras de Celanova).
3. O concurso terá unha única categoría e dous premios especiais :
- Premiarase a Mellor Colección de Fotografías - Premios especiais:
a. Mellor Fotografía b. Fotografía máis antiga
4. Premios :
* Premios a Mellor colección de Fotografías
- 1º Premio: Cámara Dixital + lote libros fotografía C.C.P.X.L. Xocas + Diploma - 2º Premio: Equipo de música + lote libros fotografía C.C.P.X.L. Xocas + Diploma - 3º Premio: Un lote libros fotografía C.C.P. Xaquín Lorenzo + Diploma
* Premio especial a Mellor Fotografía
- Equipo de música + lote libros fotografía C.C.P. Xaquín Lorenzo + Diploma
* Premio especial a Fotografía máis antiga.
- Equipo de música + lote libros fotografía C.C.P. Xaquín Lorenzo + Diploma
5. A mesma persoa non poderá recibir máis de un premio, prevalecendo sempre o Premio xeral ante os especiais. Neste caso entregarase o premio especial a seguinte persoa ou colectivo seleccionado.
6. O xurado será nomeado pola Escola de Baile e Música Tradicional “Rebulir” e as súas decisións serán inapelables.
7. As fotografías deberán ser remitidos á Escola de Baile e Música Tradicional “Rebulir” no seguinte enderezo:
II CONCURSO DE FOTOGRAFíA ANTIGA Escola de Baile e Música Tradicional Rebulir Praza de San Andrés S/N. CP: 32810. Vilavidal ”“ Ramirás (Ourense)
Ou ben ao Concello de Ramirás no seguinte enderezo:
Concello de Ramirás O Picouto. s/n. 32810. Ramirás ”“ Ourense
e serán entregadas nun sobre con pseudónimo. Noutro sobre pechado serán incluídos os datos do participante: Nome, Enderezo, Teléfono, etc. e máis os datos referidos á fotografía segundo a ficha que acompaña estas bases.
8. A data límite de presentación dos traballos será o día 31 de Agosto de 2010.
9. Unha vez que o xurado falle os premios, daranse a coñecer a través da páxina web da Escola de Baile e Música Tradicional “Rebulir”, http://www.rebulir.blogspot.com/ , así como a data e lugar de entrega dos premios.
10. As fotografías participantes no concurso poderán ser copiadas pola Organización, para realizar exposicións ou publicacións, facendo referencia en todo caso á súa procedencia.
11. Todas as fotografías poderán ser recollidas polos seus propietarios durante os dous meses posteriores á data de entrega dos premios, no Concello de Ramirás. Unha vez transcorrido ese tempo, os traballos pasarán a ser propiedade da Organización.
12. A participación en calquera das diferentes modalidades deste concurso implica a total aceptación das presentes bases.
Achégate o vindeiro 3 de xullo pola área recreativa Agra de Chans de A Baña (42°57'24.15"N 8°45'2.46"O) para desfrutar bailando, comendo, bebendo, tocando e xogando ata que o corpo aguante!
Logo de dez anos dende o lanzamento do derradeiro disco, Noitarega volve á actualidade coa edición de "XXI", o noso novo traballo discográfico, un disco conmemorativo dos 21 anos de existencia do grupo. Gravado nos Estudios Muu de Vigo baixo a produción de Pedro Feijóo e do propio grupo, "XXI" é un disco que nos amosa a clara evolución da banda ao longo destes anos e que conta cunhas colaboracións musicais de luxo: Anxo Pintos (Berrogüetto), Luís "O Caruncho" e Berto Costas (Os Carunchos), Xaime Estévez (Os Terribles de Donas), Coral Lago (Gaideón), Pandeireteiras Grialia e Silvia Costas. "XXI" estará dispoñible a finais deste mes de Xuño.
Como adianto á saída deste traballo, no seu myspace xa podedes ver e escoitar o tráiler promocional e seis das pezas que compoñen "XXI".
“Hai xa tempo que Diego Maceiras e mais eu queriamos traballar este tipo de sons”, explica Dani Bellón o nacemento de Folkfusión o seu último traballo. Dous nomes recoñecidos da nosa música tradicional reúnense con outros tres músicos nun quinteto no que a gaita e o acordeón se atopan co contrabaixo, a batería e mais a guitarra para dar forma a un álbum no que o noso folk é só un elemento máis. Habaneras, blues e os ritmos do país danse cita nesta obra do Bellón Maceiras Quinteto, que está a comezar esta primavera a súa xira polo país e que promete un bo feixe de chiscadelas ao público.
''Berrogüetto ten unha visión da música do país e do propio país, e iso é o que queremos reflexar''''Berrogüetto, corpo aberto en sete latexares, trasládanos esa infinita sinfonía, unha voz que xorde de tan dentro que mesmo doe porque é a nosa propia voz feita música. Eles fannos soñar que outra música, outra orde cósmica é posible''. Rosa Aneiros.Hai xa quince anos que Berrogüeto viu a luz xuntando baixo o mesmo paraugas seis músicos cunha única finalidade; levar a música tradicional do país ca ..>>
''Berrogüetto ten unha visión da música do país e do propio país, e iso é o que queremos reflexar''
''Berrogüetto, corpo aberto en sete latexares, trasládanos esa infinita sinfonía, unha voz que xorde de tan dentro que mesmo doe porque é a nosa propia voz feita música. Eles fannos soñar que outra música, outra orde cósmica é posible''. Rosa Aneiros.
Hai xa quince anos que Berrogüeto viu a luz xuntando baixo o mesmo paraugas seis músicos cunha única finalidade; levar a música tradicional do país cara ao futuro, combinandoa con novas sonoridades. O seu propio nome será a caixiña na que gardar a alma do grupo. Berrogüeto é unha sorte de neoloxismo formado polas palabras, berro (do verbo berrar), guetto (minoría marxinada) e Soweto (barrio do sur de Iohannesburgo, expoñente da oposición ao 'apartheid'). Seguindo está lóxica nominal, dar voz e berro aos máis desfavorecidos será unha razón de existir na música para Anxo Pintos, Guillerme Fernández, Isaac Palacín, Quico Comesaña, Quim Farinha, Santiago Cribeiro e o novo vocalista, Xabier Díaz.
'Kosmogonías' é, polo de agora, o último berro do grupo folk, a quinta peza creada para a banda sonora de Galicia. Este disco sairá a venda o próximo seis de abril e virá acompañado dunha xira polas principales cidades galegas e españolas. Composto por once novos temas, 'Kosmogonías' achega de novo un matiz de innovación e experimentación á música tradicional. Anxo Pintos (zanfona, gaita, saxo soprano, violín e teclado) esfiaña a súa esencia. Pregunta: 'Kosmogonías' é o nome do último traballo. Buscan as respostas ás preguntas do ser humano, aos enigmas cósmicos? Resposta: O nome vén da necesidade que sempre tivo a humanidade de buscar as respostas de por que estamos aquí. É unha reflexión que trata de mirar en vértical para despois poder facer unha mellor ollada en horizontal, entre nós.
É tamén unha chamada cara un sistema organizativo máis xusto na sociedade global e local. Pensamos que nisto pode axudar o feito de mirar cara ese espazo que nos sitúa nun horizonte máis humilde que o que agora mesmo temos. Somos unha especie depredadora co resto de habitantes e de materiais que ten o Planeta e con nós mesmos. É unha reflexión, pero sempre nunha clave optimsta, humilde e nada presuntuosa, aínda que poida parecer moi pomposa toda esta teoría.
P: Que ofrece de novidade este traballo? Segue esa liña reflexiva? R: Desde o punto de vista teórico e no traballo gráfico vanse notar estas reflexións. Dende o punto de visto musical este traballo ten a vagaxe de quince anos acumulada por Berrogüeto e a novidade principal de que vai ser o primeiro disco grabado con Xabier Díaz ao frente da voz. Sobre este alicerce teórico estético e na novidade de Xabier Diaz é no que se fundamenta.
Cambios internos P: Como foi a incorporación de Xabier Díaz á banda? R: Desde que se foi Guadi Galego plantexábasenos a necesidade de buscar unha nova voz e el xa traballara nalgunha ocasión con nós, nalgún directo. A verdade é que cando llo dixemos mostrouse encantado. Sempre comentamos que daba a sensación de que Xabier levaba moitos anos no grupo e apenas pasaran tres meses.
A nós veunos moi ben. Calquera novidade humana nun grupo no que xa levabamos moitos anos de convivencia pode supoñer certo reequilibrio de órbitas, e a ese nivel as ganas e a forza coa que entrou Xabier viñéronlle moi ben ao grupo. Ademais as súas aportacións e puntos de vista musicais sempre caen ben.
P: Botase de menos a Guadi Galego?
R: Non dende o punto de vista do que é o traballo. Pero evidentemente, Guadi ten unha personalidade como vocalista insustituíble. Seguimos tendo todos unha boa amizade e somos camiñantes de fondo, nunca se sabe como rematarán as traxectorias de cada un de nós ou de xeito colectivo. Hai membros do grupo que seguen traballando con Guadi noutros proxectos. Eu creo que agora mesmo o grupo está compensado e consolidado coa aportación de Xabier Díaz.
O son do país P: Cal é o segredo da sonoridade do grupo? E esa asociación tan directa con Galicia?
R: Esa toma de terra permanente coa música tradicional galega ten que ver con que parte dos músicos de Berrogüetto provimos deste hábitat da música tradicional, aínda que despois a formación sexa máis extensa noutros xéneros musicais.
O mergullamento da música popular vai facer que despois poidas trasladar todo ese perfume sonoro e o vaias colocando gota a gota nas túas composicións. Toda esa paisaxe sonora ao final tamén está traspasando os poros da túa creatividade e ao final es un transmisor máis dentro de toda esa cadea da tradición musical.
P: É fácil innovar na música tradicional de xeito que non renxa?
R: Nunca tes a certeza de facelo coas garantías de que o que fas renxa ou deixe de renxer. O que si é certo é que un bo saber da música tradicional permiteche saber canto te achegas e canto te alonxas dela e iso podelo facer con coñecemento de causa, o que che permite ser honesto en todos os pasos que vas dando. A ese nivel eu creo que Berrogüetto sempre actuou con moita honestidade, sempre fixo o que quixo sen mirar o aspecto máis comercial e neste coidou moito o apartado artístico.
O grupo ten unha visión do que é a música do país e unha visión do que é o país e queremos que iso tamén saia reflexado nos nosos traballos, pero co compromiso de ser persoas que nacen, viven e conviven cunha determinada cultura no territorio que habitan. Ese é o plantexamento desde o que partimos.
P: Como traballa internamente Berrogüeto? Hai líderes?
R: Non. Unha das características deste grupo e que é unha especie de ente no que os músicos somos como formigas que actuamos sempre pensando no beneficio da comunidade. Todos os egos están ao servizo dun fin común que é o de facer música.
Eso creo que é algo que todos os compoñentes entendemos desde o primeiro momento, e ademais é o segredo da nosa lonxevidade, e non só porque un pode chegar a vello senón porque podemos facelo con boa calidade de vida creativa colectiva. Ese, quizais é un dos puntos que máis destacamos, porque non é demasiado fácil chegar así aos quince anos con ganas de seguir outros quince.
O mañá para 'Kosmogonías' P: Que esperan deste disco? Que xiras teñen pensado facer?
R: Temos moitas ilusións postas neste disco porque estamos convencidos que é un moi bo traballo desde o punto de vista gráfico e tamén desde o punto de vista musical. Sempre intentamos coidar moitísimo todo o deseño e ademais terá algún tipo de agasallo para quen queira levalo á súa casa.
P: É difícil vender discos en tempos de crise?
R: Creo que nos momentos de crise é cando máis falta fai seguir traballando con todas as ganas, dando o mellor de ti mesmo e sen deixarte caer no pesimismo.
Parte probablemente desta crise é unha sorte de estado de ánimo colectivo que ao final leva a que todos deixemos de levar a man ao peto para comprar ou para consumir como se viña facendo antes. Pero das crises tamén se pode salir beneficiado e reforzado. É boa para reflexionar por que e como se producen. No noso caso está claro que houbo certos actores que tiveron un factor tremendamente especulativo e iso pode servir para que todos sexamos un pouco máis cabais á hora de consumir. Probablemente haxa que encamiñarse cara a outro modelo produtivo e non ao ladrillo, como se fixo ata agora.
Em 2010, à 14ª edição, o OuTonalidades consolida a sua rede de parcerias, num circuito que dá palco à música ao vivo nas noites de Outono. Eis uma grande rede dedicada ao pequeno formato, em Portugal e na Galiza.
D’Orfeu Associação Cultural de Portugal colabora cos grupos galegos interesados en formar parte desta programación, que se desenvolverá no último trimestre de 2010 en salas de música portuguesas, deben formalizar a súa inscrición ata o 20 de marzo a través da páxina web
Consideracións a ter en conta por parte dos grupos
-Existen catro tramos de cachés: 300€-400€-500€-600€
-A d’Orfeu Associação Cultural, en colaboración coa AGADIC, garante por cada concerto o pago do caché do grupo contra recibo legal (impostos engadidos) e os gastos de desprazamento (0,19€ km e pago de peaxes).
-As salas portuguesas garanten o aloxamento, xantar e rider técnico para os músicos e técnicos do grupo.
Selección e programación
Unha vez realizada a inscrición dos grupos, farase unha selección previa que se achegará ás salas. -As salas realizarán a súa programación poñéndose en contacto coa d’Orfeu Associação Cultural, que centralizará o proceso de programación e, á súa vez, contactará cos grupos para o peche de datas.
Máis información sobre o funcionamento desta programación:
-AGADIC. Departamento de programación: programacionagadic.1@xunta.es -d’Orfeu Associação Cultural: joca@dorfeu.pt
O Obradoiro de Gaitas Seivane, a Universidade de Vigo e o Centro Tecnolóxico de Automoción de Galicia (CTAG), están desenvolvendo un proxecto de investigación co-financiado pola Xunta de Galicia sobre a Gaita Galega.
A empresa Obradoiro de Gaitas Seivane S.L. é unha empresa de tradición familiar que conseguiu o Premio Nacional Innova do Ministerio de Industria no ano 2006 e ademais acadou melloras tecnolóxicas na fabricación de gaitas como é o pallón sintético Seipal. Desta vez, Seivane está embarcado nun proxecto onde se logrou achegar a investigación e a tecnoloxía ó mundo da Música Galega. O CTAG e o grupo de investigación Sonitum da Universidade de Vigo poñen neste estudo á disposición de Seivane a súa experiencia, capacidade de investigación e o seu equipamento de última xeración, para impulsar o desenvolvemento do I+D da Industria Galega.
Un dos maiores problemas que existen na fabricación da Gaita Galega, e a falta de homoxeneidade que presentan os materiais utilizados na súa construción. Ademais das variacións coa temperatura e a humidade, que afectan ás propiedades físicas dos materiais, causando unha falta de estabilidade e repetibilidade do sonido do instrumento, o problema agrávase coa variación da temperatura e da humidade que lle subministra o propio gaiteiro, provocando que o instrumento se vaia desafinando progresivamente.
O proxecto que se presenta é unha iniciativa coordinada entre a empresa Obradoiro de Gaitas Seivane S.L., o Centro Tecnolóxico de Automoción de Galicia (CTAG) e o grupo de investigación Sonitum da Universidade de Vigo, co fin de seleccionar novos materiais e optimizar o deseño na fabricación de gaitas, coa finalidade de mellorar á súa fabricación, intentar minimizar ao máximo tódolos problemas de mantemento do instrumento e mellorar ás súas prestacións. Estes materiais preténdense analizar e seleccionar en base ás propiedades tanto físicas como acústicas e poder facer un estudo comparativo de rexistros coas gaitas de fabricación convencional. Este proxecto intenta aunar esforzos e combinar o Patrimonio Cultural Musical Galego e as novas tecnoloxías en materiais para potencialas posibilidades dun instrumento musical tan arraigado en Galicia. Na selección de novos materiais, vaise buscar o compromiso entre un bo comportamento nas súas propiedades físicas e a calidade do son, que é quen de producir, xa que ambas condicións se deben cumprir para que sexa un material atractivo para o artesán. Con esta finalidade o CTAG utilizará no proxecto novos materiais con punto verde cuxa sonoridade será avaliada utilizando unha metodoloxía de análise obxectivo/subxectivo do son, desenvolvida por Sonitum. No proxecto IDIGAITA, as novas tecnoloxías e materiais, serán aplicadas a un instrumento de procesado artesanal como é a gaita, co fin de solventar tódolos problemas relacionados coa elección de materiais, mantemento do instrumento e enriquecer ao máximo as posibilidades sonoras do mesmo.
Gañadores do concurso folk internacional 'Escenario PRAU 2009', en Cantabria, o grupo ourensán presenta xa o seu segundo traballo discográfico.
Dicíaselle "coanhadeira" nalgúns recunchos do país ás persoas, ou á mesma vasoira empregada para separar e recoller os restos que quedaban na aira logo das mallas. A palabra acaeulles a un grupo de ourensáns para poñer a andar en 2006 o seu proxecto musical, segundo explican, tratando de recoller tamén "eses restos da malla que sofre a nosa cultura musical, restos sempre aproveitábeis".
Nado como grupo de gaiteiros para armar festa, a formación musical clásica dalgúns deles mesturou coa experiencia na música tradicional e folk doutros e non renuncian á experimentación: "Engádense instrumentos non tradicionais, e sérvese todo cun claro sentimento de pertenza a unha cultura diferenciada, demasiado rica e valiosa como para renunciar ás súas peculiaridades, e sen necesidade doutros engadidos".
Desde o seu nacemento, Coanhadeira suman un feixe de actuacións en escenarios diversos, a musicalización da obra de títeres 'Os barballocas' e o triunfo na sección folk do primeiro concurso Nsaio no Camiño. Na Radio Galega gravaron a súa primeira maqueta en 2007. En 2008 gañaron o XI Concurso Folk Radio Obradoiro, grazas ao cal gravaron o primeiro disco: 'Haique. Máis recentemente, triunfaron no concurso internacional "Escenario PRAU 2009", en Cantabria, o que lles permitiu gravar o seu segundo álbume, 'Po'. No espazo web en Myspace de Coanhadeira poden ampliar información.
Nove anos despois do seu anterior disco en solitario, a gaiteira e pianista Cristina Pato lanza un novo traballo coa súa discográfica habitual, Zouma Records. The Galician Connection é o titulo deste álbum que desde o selo ourensán presentan como “ un disco íntimo, maduro e introspectivo” que segundo eles mostra “a madurez dunha artista que soubo evolucionar”. Pato ven ademais de ser parte galardoada na cerimonia dos Grammy por ter participado no disco Yo-Yo Ma and Friends: Songs of Joy and Peace que acaba de obter un destes galardóns como "Best Classical Crossover Album". Para The Galician Connection a gaiteira contou coas colaboracións de Rosa Cedrón, Victor Prieto Trío, a mezzosoprano canadense Patrice Jegou, o violín de Javier Cedrón e o seu cuarteto de corda, o bouzouki de Carlos Beceiro e unha longa lista. de amigos e artistas, incluíndo aos membros habituais da súa banda Laura Amado (voz) ou David G. Outumuro (percusión), Raquel Pato e Xan Padrón. O disco, gravado entre Nova York, Madrid, Galicia e Lisboa, é unha produción íntegra da propia Cristina Pato que ofrece 12 temas de autor compostos por Cristina Pato, Victor Prieto, Xan Padrón, Rosa Cedrón e Raquel Pato entre outros. Os temas teñen o seu título en galego tamén traducido ao inglés.
No proxecto Raíces enmárcase tamén o traballo colectivo Cantigas do Camiño , un disco conxunto inspirado e relacionado coas rutas xacobeas que inclúe 13 composicións de artistas que participan no ciclo. O disco será accesible en dous formatos. Poderá adquirirse cun libro escrito en galego, español e inglés, nunha edición de luxo de 90 páxinas con ilustracións, textos ao redor do Camiño de Santiago, fotos e letras de cada unha das cancións dos artistas participantes. Ademais, editarase un cedé en formato estándar que será distribuído, a partir de marzo, en máis de 400 supermercados do grupo Gadis, Claudio, Haley e Cash Ifa, a un prezo de 4,95 euros.
Os 13 artistas coas pezas que interpretan o disco son: Susana Seivane ( Camiño longo ), Faltriqueira ( Ultreia et suseia ), Guadi Galego & Vaamonde, Lamas e Romero ( Dum Paterfamilias ), Uxía ( A casa da xente ), Leilía ( 1000 camiños ), Luar na Lubre ( Romance de Don Gaiferos ), Sondeseu ( Amence no Camiño-Alborada de Pontecaldelas ), Fuxan os Ventos ( Camiño da romaría ), Treixadura ( Foliada de Santiago ), Milladoiro ( O Camiño ), Bonovo ( A ruta esquecida ), Emilio Rúa ( Crenzas ) e Berrogüetto (Indosesta ).
O grupo está rematando un novo traballo no que o 95% das pezas son temas tradicionais, con arranxos de Linho
Dun cuarteto de pasarúas a unha orquestina ou murga. Así evolucionou o grupo Linho do Cuco, nado en A Estrada, que a piques está de sacar á luz novo traballo. Para o 13 de marzo está confirmada a súa actuación no Salón Teatro lalinense, dentro da programación «Feito en Lalín», a partires das 21.30 horas.
-¿Axiña sairá «Linho III»?
-Estamos facendo o posible para que esté na rúa pronto. Acabado xa está. Faltan as últimas voltas normais que se lle adica a calquera traballo.
-¿Que contén esta terceira publicación?
-Bueno realmente é o segundo traballo de Linho do Cuco aínda que lle puxemos terceiro. O segundo xa estaba, había temas gravados pero finalmente decidimos que non sairá, e aquí chega «Linho III» que son temas populares absolutamente bailables. É máis, o 95% son temas tradicionais -que interpretan grupos coma Os Dezas de Moneixas ou outras formacións de Galicia- aos que nós lles demos o noso xiro. Realizamos unha interpretación de ditos temas baixo o noso concepto, que non ten que ser mellor ou peor que o que fan eles.
-Falamos de temas moi coñecidos...
-Trátase dun repertorio de temas moi coñecidos e moi bailables. Estamos facendo o posible para que se poidan escoitar o vindeiro 13 de marzo no Salón Teatro de Lalín. A intención é abrir aquí a xira de presentación do disco para continuar logo por A Estrada e por Santiago onde temos a intención de darllo a coñecer ao público. Espero que se encha o Salón Teatro. Con todos os que nos coñecen por aquí, malo será...
-¿Cando comezaron a artellar este disco?
-Primeiro fixemos unha escollida de temas e o pasado 5 de decembro foi cando comezamos a gravar nun estudo en Pontecaldelas. Non foi doado dende o momento en que tiñamos que poñernos de acordo nove persoas, chegar con todo ben ensaiado e coas cousas claras. Pero fíxose e debemos de salientar as excelentes colaboracións coas que contamos neste traballo. Dous deles, Pedro Pascual e Óscar Fernández, foron mestres meus no finado Conservatorio de Música Folque de Lalín. Nun dos temas colabora Iván, que toca flamenco como quere e Celso se prestou a recrear o son de foguetes de seis estalos. Xente que admiramos e respetamos moito colaborou con nós en «Linho III».
-Pouca xente tocaba o acordeón diatónico cando se iniciou...
-Certo. Hoxe xente moi nova toca o acordeón diatónico e a zanfona. A música popular segue sendo a esencia dun país e xa se pode vivir profesionalmente dela.
ESTREA MUNDIAL!!!! Aquí tendes Buratos, o primeiro videoclip do disco "Na fura de diante"!!!! Feito e aquelado por Pixel Films e escrito e dirixido por Jairo Iglesias (que son, todos, absolutamente brutais!!!). O prota é o xenial Marquinhos Drinkin, dos Medomedá!! (e nos tamén saímos facendo o cheíñas, polo video!!)
Estamos absolutamente emocionados co video, e esperamos que vos guste o mesmiño que nos gustou a nós!!!
E temos que pedir un berro moi forte, e darlles moitas moitas moitas grazas, e pedirlles mil disculpas á xente de Pixel Films (www.pixelfilms.es) polo ben que nos trataron, polo ghuapiños que nos sacaron, pola paciencia que tiveron con nós e polo enormísimo traballo que fixeron, do que estamos moi moi orgullosos!!! Miles e miles de grazas, a todos vós, xente!!!!!!
Flipáchedes co trailer?? Ides alucinar co videoclip!!!
Moito se ten falado nos últimos anos do bo momento que vive a música galega, cunha grande cantidade de grupos e variedade de estilos. Ao carón dos nomes máis coñecidos, existe toda unha serie de producións que sobreviven centradas nun sector de público que a miúdo pasa desapercibido no panorama musical: os máis novos. Aínda que poida semellar o contrario, no noso país contamos cunha boa lista de propostas musicais pensadas especificamente para nenos e nenas. Vaia por diante que no panorama m ..>>
Moito se ten falado nos últimos anos do bo momento que vive a música galega, cunha grande cantidade de grupos e variedade de estilos. Ao carón dos nomes máis coñecidos, existe toda unha serie de producións que sobreviven centradas nun sector de público que a miúdo pasa desapercibido no panorama musical: os máis novos. Aínda que poida semellar o contrario, no noso país contamos cunha boa lista de propostas musicais pensadas especificamente para nenos e nenas.
Vaia por diante que no panorama musical galego contamos mesmo con grupos especializados neste sector do público. É o caso de Mamá Cabra e de Migallas. Mamá Cabra, con seis traballos publicados, supón a máis clara aposta por este tipo de música no noso país. Nado no ano 2000, este conxunto de sete membros desenvolve habitualmente concertos por todo o país, adaptando poemas de autores coma Gloria Sánchez, Ana María Fernández, Concha Blanco, Antonio García Teijeiro ou Susa Herrera canda a temas propios tocando os máis diversos ritmos. A iniciativa conseguiu en 2006 o galardón á Mellor Canción en Galego polo tema Tan só con leres un libro. No caso de Migallas, o conxunto musical xurdiu no marco do grupo de teatro homónimo. En 1996 do seu CD Canta connnosco, no que mesturaban desde o rap ao reagge pasando pola cumbia ou o folk. Desde aquela o grupo desenvolveu actuacións por todo o país. Tamén o grupo Na Virada, que achegan en discos como Rolada das cantigas ou Solaina (acompañado dun libro) adaptacións de poemas de autores coma Neira Vilas, Manuel María ou Uxío Novoneyra destinados aos máis novos, canda a letras de inspiración popular.
A situación Segundo explica Gloria Sánchez, de Mamá Cabra, “a verdade é que o sector medrou bastante. Nótase maior variedade e nós mesmos temos máis traballos”. No entanto, salienta que non existen circuítos específicos onde os grupos deste ambito poidan tocar, en boa medida por problemas de horarios. “Circuíto non hai, a xente andará a abrir portas por onde poida. Acontece que por exemplo se tes un teatro e queres programar para nenos tes que por actuacións ás cinco da tarde, ou sábado e domingo ás doce da mañá, que é cando os pais e as nais poden acompañalos. Pero se programas de tarde e pola noite tamén o tes ocupado, non queda moito oco para montar a actuación. E despois está problema dos orzamentos. Nós levamos a nivel musical o mesmoq ue calquera outro grupo, e precisas un equipo de sons, unhas luces, e iso haino que pagar”, conclúe.
O Xabarín Non se pode falar de música para os máis novos no noso país sen mentar a proposta que tivo máis difusión neste campo: Os discos , videos e xiras do programa Club Xabarín, da TVG, convertéronse a mediados dos anos noventa en auténticos himnos xeracionais e visibilizaron un bo feixe de grupos que facía música no noso idioma. Un total de 5 Cds, máis dous recompilatorios, un DVD e videoclips supuxeron a aposta máis importante no campo da música en galego para os máis novos, tocando estilos coma o rock, o hip hop ou o folk a cargo dalgúns dos máis recoñecidos grupos galegos da época, coma Siniestro Total, Os Diplomáticos ou Heredeiros da Crus entre moitos outros. Aínda que nos últimos anos a actividade do espazo televisivo neste campo diminuíu, supuxo un achegamento ata o de entón inédito entre os grupos convencionais do noso país e as cancións para nenos ou preadolescentes.
Tradición e educación Unha das tendencias máis claras na música para a os máis novos tenta achegarlle a nosa tradición musical ás novas xeracións. Neste campo enmárcanse propostas coma as que realizou a Asociación de Gaiteiros Galegos en colaboración con Pai Música, con discos coma O Quiquiriquí. Cantos para o Nadal (2006), ou Pelo Gato 24 (2008), un disco centrado na recuperación de xogos tradicionais. Do mesmo xeito, o grupo Servando e Contradança achega en discos coma Som voltas sons tradicionais de Galicia e Portugal a cativos e cativas. No mesmo apartado podemos incluír Para cantar e bailar (2008), un libro-CD de Luís Prego no que se lles ensina os máis novos a danzar pezas tradicionais dun xeito entretido e didáctico. De xeito semellante, o grupo Mamacabra traballou tamén este campo co seu álbum Patatín Patatán (2008), onde tamén propoñen aos máis novos un achegamento á muiñeira entre outras propostas. Non faltan tampouco propostas onde as formas tradicionais se empregan como base para transmitir contidos educativos. Deste xeito, por exemplo, o conxunto Adonairare de Vilaboa gravou o CD Coplas de estrelas (2009), recompilando cantigas populares con referencias aos astros para unha edición que fixo o Centro Superior de Investigación Científicas e mais a Universidade de Vigo con ocasión do Ano da Astronomía. Na mesma liña a Asociación Socio-Pedagóxica Galega editou Cancións para Antía, do grupo Fol do vento, coa intención de contribuír “á galeguización do espazo vital da infancia”, e achegando unidades didácticas para diferentes idades.
A pegada dos profesores O vencello da música para os máis novos coa educación déixase sentir a miúdo nos propios contidos dos temas destes grupos. “O profesorado de infantil aoita buscar material para llesamosar aos nenos poemas e cancións en galego. Nós atopamos moitos profesores que buscaban os nosos traballos para traballar cuestións coma o corpo ou os números. A partir de aí pasouse a que tamén os pais nos fosen coñecendo e buscando”, explica Gloria Sánchez. Esta música recoñece que “para algúns traballos xa fun directa ao colexio, e preparamos unha canción para cada cousa que se fai no ano. O Día da Paz, a primavera... buscas cancións que aos profesores lles vaian ben nas aulas”.
Nenos que cantan Non faltan tampouco en Galicia discos no que se recorre á voz dos nenos a prol de diferentes causas. É coñecido o traballo dos Meninos cantores (2005) e do seu disco homónimo a prol da candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués a ser declarado Obra Mestra da Humanidade. Tamén desde Pai Música desenvolveron o proxecto Operación Can (2007), un certame infantil a prol do coidado dos animais que tiña como premio precisamente a gravación dun disco cos traballos dos rapaces gañadores.
Libros e discos Unha tendencia que se desenvolve con forza no país é a edición de discos vencellados a libros infantís. Kalandraka foi a editorial pioneira neste aspecto coa súa colección Sondeconto, na que obras coma A memoria das árbores, Gatipedro ou Soños de xulieta van acompañadas de discos que fan referencia á historia. A mesma firma correu coa edición do xa mentado Solaina de Na Virada, vencellando o álbum ilustrado ao CD. En 2007, ampliou aínda máis o seu catálogo cunha serie de libros-CDs que lles achegan aos máis novos óperas coma O barbeiro de Sevilla, Turandot ou Porgy an Bess entre outros títulos. A última aposta neste sentido desde a editora pontevedresa é Tic Tac (2009), un volume no que as cancións e letras de Pablo Díaz se mesturan coas ilustracións de Marc Taeger. Outro xeito de vencellar literatura e música é o que atopou Oqo en Contos en cantos (2008), un disco no que Almudena Janeiro transforma en doce cancións outros tantos contos publicados por esta editora. Outra proposta neste último campo é o último disco dos xa mencionados Mama Cabra, que tiraron en colaboración con Susa Herrera, Todos os animais ao caixón (2008) un libro que adapta a cancións os contos da colección Cu-cú sorpresa de Combel.
Outros Aínda existen outras iniciativas destinadas aos ouvintes máis novos, como a curiosa proposta de Antón Seonae en Lambón. Cancións para os croques (2004), unha colección de temas artellados arredor deste marisco. Tamén está o traballo de Manuel Rico Verea, dirixido fumdamentalmente a educadores, con títulos coma Vente vindo, ven cantando. Cancioneiro escolar galego (1997), ou Arrolín arrolán (1994), que inclúen diferentes indicacións didácticas, entre outras inicativas. Tamén grupos de teatro coma Berrobambán inclúen cancións nas súas obras destinadas aos máis novos. Entre os proxectos máis inmediatos neste campo está nestes momentos en marcha o proxecto Azou, que pretende crear un grupo virtual arredor de temas compostos por Marcos Payno, coa intención de chegar a un público preadolescente e cubrir en boa medida o oco deixado polo Xabarín Club neste campo.
En adiante De cara ao futuro, Sánchez salienta que “ollando os que teñen camiño máis andado, os ingleses teñen unha música infantil moi variada. En Cataluña hai bastantes traballos neste sentido, e en Euskadi teñen unha grande calidade musical, con grupos coma Oskorri facendo temas para os máis novos”. Como tendencia actual, apunta que “en España en xeral están a arrasar os Cantajuegos, concertos nos que se se inclúen bonecos para acompañar as cancións e outras actividades. Vese que hai demanda para ese tipo de espectáculos. Se o futuro nos leva cara aí, pois nós encantados”. De feito, Mamá Cabra xa está a traballar para que o personaxe que lles dá nome apareza por fin nos seus espectáculos.
“Tic tac” é un libro-disco que combina música e ilustración para público infantil a partir de tres anos de idade. Trátase dunha obra para ver, escoitar e cantar, tanto en familia como na escola, como complemento das clases de Educación Musical.
Neste primeiro traballo musical en solitario, Pablo Díaz fai un percorrido por distintos ritmos cos que, dende a perspectiva do folk, abarca a universalidade da música, dende o xénero clásico ata o jazz, pasando polo rock, o soul, o swing e os ritmos latinos.
As 16 cantigas do disco abordan temas próximos aos cativos, como a natureza, o mar, os animais ou o fogar, de xeito que se lles proporciona vocabulario e fórmulas de expresión a través da música.
Compleméntase cunhas orixinais ilustracións feitas coa técnica do linograbado, un método recuperado por Marc Taeger co que afonda no caracter tradicional da obra. Algunhas das musicais deste traballo forman parte das actividades de animación lingüística da campaña ‘Palabras no Ar’ que KALANDRAKA realiza en concellos galegos.
No Ateneo Ferrolán, sabendo da falta de espazos para os ensaios dos grupos locais e comarcais no ámbito da música e das artes escénicas poñemos a vosa disposición o noso auditorio. De estar interesado/a, pregámoste te poñas en contacto connosco, so hai que pedir vez.
(A sede do Ateneo Ferrolán, esta ubicada nun edificio histórico do século XVIII, enclavado no Barrio da Magdalena, e a cincuenta metros do Mercado Central de Ferrol.)
A portavoz de Cultura do BNG, Ana Pontón, denuncia que "o Goberno do PP, segundo a súa política antigalega, estalle a retirar o apoio ao ensino e difusión da música galega". "O máis grave é a xustificación: non é de interese para Galiza", dixo o Goberno. En concreto, a deputada nacionalista refírese á decisión da Consellaría de Cultura e Turismo de retirar o seu apoiio ao proxecto da Central Folque, "un proxecto que nacera no concello de Lalín, que dera un paso importante coa súa implantación en Santiago, mais que este goberno decide abortar".
Ana Pontón subliña que "o máis grave é a xustificación que se da dende o Goberno de Feijóo: non é de interese para Galiza".
"Non sabemos, pois, para que precisamos unha Consellaría de Cultura, senón é para promover, dignificar e normalizar a cultura galega; non sabemos como os máximos responsábeis culturais da Xunta afirman que non ten interese promover estudos encamiñados a dignificar e promover a nosa música tradicional", advirte a parlamentaria nacionalista.
Ademais, a deputada do BNG denuncia que "a fobia ao galego do Goberno do PP non o leva só a retirar o apoio económico á Central Folque, senón mesmo a impedir que use os espazos da Escola de Altos Estudos Musicais, en Santiago, das que viña desfrutando até o momento".
Para Ana Pontón, "esta actitude da Consellaría de Cultura evidencia a deserción do actual Goberno de Feijóo coas súas obrigas no terreo cultural e lingí¼ístico e a intención clara de evitar que os nosos sinais de identidade se normalicen e sexan un elemento de cohesión e orgullo de todos os galegos e galegas".
Ante esta situación, a deputada do BNG esíxelle á Consellaría de Cultura que concrete cales son as razóns que a levaron a retirarlle o seu apoio á Central Folque.
Pregunta tamén se "considera a Consellaría de Cultura e Turismo que apoiar proxectos destinados a promover, estudar e divulgar a música tradicional galega non forma parte dos obxectivos deste departamento".
Por último, demándalle ao Goberno do PP se vai estender esta posición a outros proxectos deste tipo que contaban co apoio da Xunta de Galiza.
Zeltia Montes, a compositora da banda sonora de Pradolongo, está nominada aos premios 'Hollywood Music in Media' na categoría de Mellor Composición Novel polo seu traballo nesta longametraxe rodada en Galiza. A propia organización dos HMMA (Hollywood Music in Media Awards) foi a encargada de darlle a nova á compositora galega.
Frescura, orixinalidade e esmero. É o que nos regala o Cuarteto Caramuxo nos trece temas que forman Tiruriru. Felipe Agell (clarinete en Si bemol), Xoán Carlos Vázquez (clarinete en Si bemol), Óscar Prieto (clarinete en Si bemol e baixo), Fernando Abreu (clarinete baixo e requinto en Mi bemol), Patricia Cela (percusión) e Alonso Caxade (acordeón) súbense ao escenario para reinterpretar melodías tradicionais recollidas nos cancioneiros galegos, xunto con composicións de autores contemporáneos de Galicia feitas expresamente para o grupo, e melodías inspiradas noutras culturas, no jazz e no pop.
Dende o 13 de outono esta á venda un disco gravado ao vivo nos meses de xullo e agosto, tras gañar por unanimidade o premio do Festival Folk Cancioneiros organizado no 2008 pola Fundación Pedro Barrié de la Maza.
O Cuarteto Caramuxo formouse en 1990; case vinte anos de mestura de formacións académicas e bagaxes musicais moi variadas, que van dende a música clásica ata a contemporánea pasando pola música tradicional, a pedagoxía ou a musicoterapia. Os seis compoñentes deste experimentado grupo ofrecen unha posta en escena festiva e singular repleta de acenos de coidado ao público.
E agora, Tiruriru, a declaración do pracer de facer música.
O galego Alexandre de Fisterra foi o primeiro en idear e fabricar o que se convertiría anos despois, no invento galego máis popular do mundo, o futbolín.
Dende PAI Música tamén tiñamos a nosa teima de querer promocionar para todo o mundo, o mellor da música feita en Galicia. E finalmente demos feito :)
PAI Música convírtese, según a información que dispón o distribuidor multinacional de música dixital "The Orchard", na primeira discográfica de España en lanzar todo o seu catálogo musical nunha aplicación para iPhone e iPod Touch.
PAI Música presenta así a súa App gratuíta chamada iPAI. Unha aplicación que aglutina toda a información dos grupos e artistas pertencentes ao selo discográfico. De forma gratuíta os seguidores e amantes da música feita en Galcia poderán ter no seu móbil toda a nosa música.
Dende escoitar, ver vídeos, consultar novas, seguir a axenda de concertos, consultar a discografía, escoitar Radio PAI online,... así como poder opinar sobre todos os contidos da aplicación e publicalos nas redes sociais.
Iván Area: “A sociedade que non conserve o seu patrimonio inmaterial caerá no olvido” http://bit.ly/2NQ9U3
(texto engadido o día 22/ / 9/ / 09 )
O Proxecto Ronsel, creado polas tres universidades galegas e a Consellería de Cultura, leva dende 2007 traballando para salvagardar, preservar e poñer en valor o Patrimonio Cultural Inmaterial (PCI) de Galicia, un labor que nunca terá fin, pero que é necesario para lembrar o que fai único a un pobo. Iván Area, coordinador de Ronsel, explica os obxectivos desta iniciativa. Que é o patrimonio inmaterial?Significa un xiro respecto da idea convencional de patrimonio. O que se fai non é ocuparse de p ..>>
O Proxecto Ronsel, creado polas tres universidades galegas e a Consellería de Cultura, leva dende 2007 traballando para salvagardar, preservar e poñer en valor o Patrimonio Cultural Inmaterial (PCI) de Galicia, un labor que nunca terá fin, pero que é necesario para lembrar o que fai único a un pobo. Iván Area, coordinador de Ronsel, explica os obxectivos desta iniciativa.
Que é o patrimonio inmaterial? Significa un xiro respecto da idea convencional de patrimonio. O que se fai non é ocuparse de prácticas supostamente non materiais, senón introducir unha nova maneira de considerar o que pode ser patrimonio: chamar a atención sobre prácticas contemporáneas que sexan protagonizadas por calquera membro vivo da sociedade, en vez de limitarse só ao conxunto de bens –monumentos, memoria de personaxes históricos, arquitecturas– que unha entidade autorizada nomea como patrimonio e que son obxecto de contemplación pasiva.
Algún exemplo concreto? A lingua, a música, o baile e a danza, os oficios, os coñecementos tradicionais para traballar a terra e o mar, os xogos... As prácticas máis doadas de observar e de propoñer como patrimoniais son as tradicións porque son formas que se repiten e nas cales participa un sector representativo da sociedade. Estas prácticas teñen un denominador común: compóñense de contactos sobre todo tipo de soporte, de xestos, de movementos e de interaccións.
E se alguén lle preguntara que utilidade práctica ten? Desde a nosa perspectiva o patrimonio inmaterial de todos os pobos, no que están incluídos os coñecementos necesarios para vivir da terra, dos mares, en fin, da interacción coa natureza, son os que han ocupar o lugar que deixará esta sociedade devoradora da natureza, construída sobre o usos e o abuso de recursos naturais non renovables. Por iso débense mobilizar e logo patrimonializar aquelas prácticas que teñan utilidade para os humanos, agora ou no futuro. Unha sociedade construída a partir dos PCI locais sería, sen dúbida algunha, unha sociedade máis pacífica, segura e sustentable.
Non adoita este tipo de patrimonio ser máis rico no mundo rural? Foi a Unesco a que consensuou un concepto de patrimonio inmaterial pensado para recoñecer as achegas de moitos grupos humanos que non dispoñen de obras arquitectónicas visibles. Esta é a razón pola cal adoita asociarse ao ámbito rural, mais esa distinción é enganosa, pero calquera espazo da nosa sociedade, nas cidades tamén, produce patrimonios que teñen igualmente carácter material e inmaterial. Hai que explicar que se Ronsel privilexia neste momento as accións sobre o espazo rural e mariñeiro, porque desexa contribuír ao desenvolvemento económico e cultural dos lugares máis fráxiles.
Pois, que precisa unha tradición para que se lle outorgue a categoría de patrimonio? Entre todas as opcións que recolle a Unesco na súa definición só quedan excluídas as tradicións, prácticas, etc. que non respecten a declaración universal dos dereitos humanos.
Cal é a meta do Proxecto Ronsel? Ante todo, a salvagarda do patrimonio inmaterial, que segundo explica a Unesco, pasa por asegurar a súa viabilidade social e económica, incluíndo a súa identificación, documentación, investigación, promoción, difusión, protección e transmisión. A integración do PCI galego nos currículos do ensino obrigatorio en primaria e secundaria é un dos nosos obxectivos máis sobranceiros.
Non hai moitas iniciativas que teñan detrás ás tres universidades e á Xunta… Non estou moi de acordo no feito de que resulte complicado integrar as distintas administracións nunha iniciativa como esta. Máis ben diría que, polo seu carácter integrador, o patrimonio inmaterial abrangue campos moi diversos da cultura galega e por iso resulta interesante para administracións de calquera natureza.
Chama a atención tamén que partan vostedes de estudos como unha análise DAFO, de puntos fortes e débiles. Bota a faltar esta perspectiva noutros proxectos culturais? Evidentemente para levar a cabo un bo traballo hai que facelo empregando a metodoloxía máis integradora, que permita a participación sexa cal sexa o nivel científico e hoxe en día esta é a que propón a Unesco. Ademais, a análise DAFO, realizada por máis de 60 prestixiosos activistas e científicos culturais sobre o patrimonio, foi unha achega orixinal. Non imos falar doutros proxectos culturais pois neste país cada un fai o que pode. Nada se lle pode reprochar a quen traballa por amor á súa cultura.
En que proxectos están traballando actualmente? Xusto vimos de rematar un libro en galego, castelán, francés e inglés sobre instrumentos musicais galegos que continúa na liña dun anterior sobre contos, e temos moi avanzados outros dous, un sobre oficios e outro sobre xogos tradicionais. Tamén traballamos na edición de tres grandes estudos, un sobre os oficios tradicionais, outro sobre a menciñaría e outro sobre a gaita de fol que será o tema dunha tese de doutoramento que se lerá a finais do ano que vén e que está financiada desde o proxecto Ronsel. Este ano programaremos tamén a terceira mostra de Patrimonio en Ourense e tamén comezamos un obradoiro de extensión universitaria. En fin, non paramos! E, por suposto, nunha colección de fichas que publicaremos neste xornal sobre construción de instrumentos, que irán acompañadas de vídeos que publicaremos no portal ronsel.uvigo.es.
Terá fin algún día o seu labor? Ronsel é un proxecto realmente orixinal que fornece posibilidades de interpretación da diversidade das prácticas sociais para que as entidades se fagan cargo delas en políticas patrimoniais. Como tal, xamais esgotará o repertorio desas posibilidades, porque as prácticas sobre as que traballa son vivas, mudan e se transforman. Ronsel é un lubricante entre os poderes públicos e a actividade dunha poboación que lle busca saídas eficaces, dignas e rendibles ás manifestacións que deben ser transmitidas ás xeracións máis novas.
Non é utópico o seu papel? Si, pois o patrimonio muda e adáptase constantemente, pero o que nunca se empeza xamais se remata. Aínda así, gustaríame incidir na utilidade que teñen este tipo de iniciativas, que contribúen á posta en valor da nosa cultura así como a transmisión dun legado cultural que, doutro xeito, pasaría desapercibido e que a sociedade non debe esquecer. Ronsel é fornecedora de posibilidades, que logo as distintas institucións e entidades deben aproveitar. Por iso buscamos traballar cun número elevado de prácticas, para que ao final algunhas delas cheguen a ser políticas patrimoniais definitivas.
O luns 7 de setembro comezou a andaina de PLANETA FURANCHO na Radio Galega Música.
Unha aventura radiofónica que ten como fin a difusión da música feita na terra e que quere ser altofalante, axenda e latexo diario e actual de todo canto acontece no universo musical galego.
PLANETA FURANCHO Todos os días de luns a venres, de 23.00 a 24.00 na Radio Galega Música.
planetafurancho@crtvg.es
RADIO GALEGA MÚSICA
Pode escoitarse tamén na canle 11 da radio dixital, en Internet e en FM nas seguintes frecuencias:
SANTIAGO 104.2 FERROL 106.3 A CORUÑA 92.1 A COVA (centro.prov.Lugo) 96.6 OURENSE 95.6 LUGO (Capital) 106.2 PONTEVEDRA 101.4 VIGO(Domaio) 90.8 XIABRE(Noia, Cambados) 88.0 XISTRAL 100.2
O son da estrela escura, primeiro traballo de DOA, cumpre 30 anos ... Aínda lembro aquel día en Sta Cruz (Oleiros) buscando un modo axeitado para designar o proxecto que estaba nacendo. Con vocación de experimentar e unha ilusión sen límites collemos o dicionario de galego na procura dun nome. Abrindo as páxinas ao chou saíu o "D" e fomos rexeitando até que apareceu "doa: conta de colar ou rosario. Regalo". Ao decatármonos de que a palabra segmentada contiña dentro dela a primeira nota musical e ademais era un agasallo pareceunos perfecta, ou máis exactamente "a máis doada"... Xa non buscamos máis.
Brañas Folk prepara xa o lanzamento do seu novo disco
(texto engadido o día 3/ / 7/ / 09 )
A banda ourensá Brañas Folk ultima xa os preparativos para o lanzamento do seu próximo disco "Alalá do Cebreiro" (PAI - Música 2009) que verá a luz próximamente. Un traballo que recolle entre outros, arreglos de temas tradicionais e medievais como o Canto das Chirimías da Catedral de Santiago de Compostela.
Este novo traballo conta con importantes colaboracións de músicos e cantantes como Pancho Álvarez, Uxía, Laura Amado ou Sonia Lebedinsky.
O CD deste traballo contará cunha pista interactiva multimedia con contidos adicionais: fotografías, e catro video clips de temas do propio disco.
A Asociación ORAL de Galiza do Centro Veciñal e Cultural de Valladares acaban de abrir unha interesante páxina web sobre o canto improvisado, a máis completa feita até hoxe desde Galiza e que pretende ser un aglutinador desta manifestación cultural que entronca aos regueifeiros, brindeiros, payadores, repentistas, bertzolaris,… de todo o mundo e ás novas correntes coma a do hip-hop, o poetry slam ou os match improvisadores. Así se presenta esta web:
“Dende a ORAL creamos este sitio coa intención de abrir unha ventá, a través da internet, a todas aquelas persoas interesadas e con inquedanza nesta vertente da improvisación oral rimada.
A regueifa é a manifestación máis estendida no noso país do secular arte popular da improvisación oral en verso do que se atopan referencias dende a Antiga Grecia e Roma pasando polas cantigas de escarnio e maldicir da Idade Media ata os nosos días.
Pero non só falaremos da súa orixe, da súa técnica, de cómo aprendela e practicala ou simplemente gozala, senón tamén doutras manifestacións tan antigas como a mesma regueifa, ou mesmo tan modernas coma o Hip-Hop e de cómo se poden relacionar. Ademais será a ágora onde falar destas disciplinas e de lugar de contacto entre os regueifeiros e o seu público. Tentarase asemade que serva para estar ao cabo da actividade dos regueifeiros e da asociación para que todos e todas saiban onde e cando acudir a un enfrontamento entre regueifeiros ou a un obradoiro ou un xantar regueifeiro.
Tamén serve para abrir un espazo no que se poida regueifar en liña en tempo real, ver actuacións e escoitar regueifas dende calquera parte do mundo.
Por último, pero non menos importante ten o obxectivo de achegar e recopilar información e documentación para ir enchendo o oco que hai no tocante ao estudo formal e profundo que a regueifa e o resto de formas de improvisación oral merecen dentro do marco da nosa Cultura Popular e Tradicional. Contacto
Asociación Oral de Galiza Centro Veciñal e Cultural de Valladares
Estrada Xeral de Valladares, 261 36315 Vigo - Pontevedra Telf.: 986 467 053 Fax: 986 467 052
Como en anteriores ocasións, Edicións do Cumio edita o traballo discográfico no que se recollen os temas en directo do concurso de gaiteiros Manuel Villanueva que promove a asociación cultural Pai da Cana co apoio do concello de Poio.
O certame, encadrado dentro das xornadas que se adican ao Encontro de Gaiteiros Manuel Villanueva, celebrou no 2008 a súa terceira edición, contando coa participación de once grupos procedentes de toda Galicia. Trátase de formacións chegadas de Ourense (Soallas, Marco Foxo Trío e Os Pastoriños de Samil), Costa da Morte (Dani Romar Trío), Rois e Vedra (o grupo Albaroque e o José Manuel López trío, respectivamente) e, en especial, grupos da provincia de Pontevedra: Aires de Cotodeira (Fornelos de Montes), Os trasnos da gaita (Vigo), Albor (Nigrán) e Do Trinque (Pontevedra).
Entre os gañadores atópase a formación Tentenoaire, de Castro Caldelas, que obtiveron o primeiro premio, o trío Albor, que obtiveron o segundo, e o grupo Do Trinque, que se fixeron coa terceira clasificación. O xurado, formado polos gaiteiros Roberto Quintillán, Xosé R. Vaamonde, Álvaro Novegil e Andrés Vilán, recoñeceu tamén o José Manuel López Trío co Premio especial Manuel Villanueva.
Neste CD que vén de editar Cumio, poden atoparse as 22 pezas que soaron aquel 7 de xuño do 2008 na Praza da Chousa de Combarro (Poio). Neste ano, o certame chegará á súa cuarta edición e a organización agarda unha participación semellante ou superior á da pasada edición.
Nos vindeiros días sae á venda o primeiro traballo discográfico do grupo, titulado Caminantes de Finisterre. O disco consta de 15 temas entre os que aparecen arranxos sobre temas tradicionais de Galicia, Asturias, Irlanda i Escocia, xunto a tres temas de autoría do grupo. O material foi rexistrado e mesturado durante distintas sesións ao longo dos primeiros anos de vida do grupo nos estudios Argot de La Plata e masterizado en Steps Ahead de Buenos Aires a finais de 2008.
Así que despois de moito tempo i esforzo demos por pechado este proceso para poñer o resultado a disposición dos que se interesaron ou se acheguen á nosa proposta.
O disco estará á veda nas nosas vindeiras presentacións en vivo e comunicándose a traves do enderezo: caminantesdefinisterre@yahoo.com.ar. En breve informaremos sobre novos puntos de venda ao público.
O gaiteiro Carlos Núñez narra para La Voz as semellanzas que atopa entre a fala do interior do país tropical e o galegoSe damos unha volta polo Museo da Lingua Portuguesa de São Paulo atoparemos un vídeo no que Caetano Veloso nos di que o portugués do Brasil é a mellor lingua do mundo para cantar. ¿Lembrades cando na escola nos contaban aquilo de que o rei Alfonso X o Sabio, mentres utilizaba o castelán para as leis, escribía as cantigas en galego?Alí sorpréndenos unha xigantesca árbore xenealóx ..>>
O gaiteiro Carlos Núñez narra para La Voz as semellanzas que atopa entre a fala do interior do país tropical e o galego
Se damos unha volta polo Museo da Lingua Portuguesa de São Paulo atoparemos un vídeo no que Caetano Veloso nos di que o portugués do Brasil é a mellor lingua do mundo para cantar. ¿Lembrades cando na escola nos contaban aquilo de que o rei Alfonso X o Sabio, mentres utilizaba o castelán para as leis, escribía as cantigas en galego?
Alí sorpréndenos unha xigantesca árbore xenealóxica das linguas na que aparece o nacemento do portugués, fillo do latín vulgar coma o francés, o castelán, o catalán e o provenzal. E atención: nin rastro do galego...
Afortunadamente, tras o noso desencanto, na «sala interactiva» deste museo, xenialmente concibida polo meu amigo o erudito e artista José Miguel Wisnik, descubrimos como os meniños e os estudantes xogan e cantan a ritmo de rap o Ondas do mar de Vigo do noso Martín Códax, facendo unha ponte co Rúas do meu São Paulo do seu Mario de Andrade. Había tempo que eu intuía que a utilización do RAP ( rhythm and poetry ) permitiría a reinterpretación dunha canción que levaba esperando máis de cen anos: a Alborada de Rosalía de Castro. Naquel museo comprendín que ninguén mellor que os brasileiros para facer con mestría esa «poesía ritmada».
Calquera galego ao aterrar no Brasil ten a sensación de chegar a outro planeta, cunha paisaxe tropical e humana moi diferente. É a lingua a primeira en abrazar ao novo visitante... En poucas horas, esqueceremos que o que falan non é galego, senón un portugués sorprendentemente próximo ao galego. Tamén no museo achamos que a explicación disto parece ser que o portugués do Brasil ficou aferrado a unha versión arcaica da lingua, conservando variantes hoxe rexionais en Portugal. Se cadra, xusto como moitos portugueses perciben hoxe o galego.
Polo que ata agora me explicaron, aínda non están estudadas as posibles conexións entre o portugués do Brasil e o galego, porque oficialmente son dúas linguas diferentes. Pero tamén hai lingüistas que consideran que realmente son tres linguas: portugués do Brasil, portugués europeo e galego. E hainos que consideran que son só unha, malia que na actualidade haxa diferenzas importantes, especialmente na escrita.
Outra maneira que teñen de chamarlle a este suposto arcaísmo brasileiro é medievalismo. Esta idea está moi espallada no Brasil. Alí gustan de pensar que nalgúns recantos no mítico Sertão segue viva a Idade Media europea ou ibérica.
É sorprendente como aínda hoxe no Nordeste -a primeira rexión do Brasil en ser colonizada- seguen vivos moitos costumes medievalizantes: os romances, a literatura de cordel coma a dos nosos cegos nas romarías, os improvisadores e repentistas como os das nosas regueifas.
Modernistas e xeración Nós
Esta herdanza tivo tamén o seu reflexo na alta cultura , sobre todo a partir dos modernistas nos anos 20. Eles foron os grandes creadores do imaxinario brasileiro tal e como hoxe o coñecemos, baseado na misciginaçao -a mestura de indíxenas, africanos e europeos-. Interesáronse moito polo folclore e a música. E tamén estudaron esta parte medievalizante do Brasil. Como vimos no museo, os seus grandes poetas como Mario de Andrade e Manuel Bandeira, mesmo escribiron á maneira dun Meendinho ou Martín Códax, como fixeron aquí os neotrovadoristas.
Como nos comentou o antropólogo António Medeiros, «modernista adora arcaísmo». El salientou as semellanzas entre o Manifesto modernista no Brasil do 1922 e o galego de Nós, do 20. Un membro daquela xeración, Guilherme de Almeida, visitou Galicia no ano 33 e chegou a publicar un artigo na revista Nós , titulado Galliza, pátria da Canção . Non debemos esquecer que as cantigas galego-portuguesas eran poesía mais tamén música, e un brasileiro non ía pasar iso por alto... O seu cicerone en Galicia foi Valentín Paz Andrade.
E chegamos á tese dun dos nosos pioneiros, Paz Andrade: no Brasil consérvase moito da vella Gallaecia, que estaría aínda ben presente na cultura dos portugueses cando estes desembarcan no Brasil. Posteriormente, o galaico diluiríase en Portugal coa influencia de Lisboa, do sur, e na costa do Brasil, mais ficaría vivo no interior.
Paz Andrade estudou a galecidade, moi especialmente na obra do para moitos máis importante escritor brasileiro do século XX: o mineiro João Guimarães Rosa, quizais pouco coñecido fóra do Brasil por non tratar na súa obra a cultura do carnaval, praia e samba, senón a dese descoñecido interior. Minas Gerais é un estado máis grande que España. Culturalmente, mesmo na paisaxe, é do máis próximo a Galicia que achei alí. Os mineiros son parecidos a nós mesmo nos tópicos: son desconfiados, responden a unha pregunta con outra pregunta, son conservadores e calados, misteriosos?
No seu impresionante rastrexo, Paz Andrade atopou palabras e expresións tan galegas como: lusco-fusco, aquí e acolá, sol-se-por, arco da vella, demo, lobisomen, orballo, corozas, queixume, vagalume... E costumes como os toques das campás ou sinos, as alfombras de flores no Corpus, o carro de bois, a coca, as penlas, as fogueiras de San Xoán? Eu, que estiven alí, pódovos asegurar que todo isto é verídico. Incluso non puiden resistirme a gravar dúas cancións mineiras no disco de tan galegas como soaban.
O segredo de que a cultura de Minas sexa tan parecida á nosa é aparentemente sinxelo: cando no século XVIII se descubre a riqueza mineira no interior brasileiro os principais poboadores foron os miñotos, ou sexa, os galegos de Portugal. Lembremos que o Miño era o sur da Gallaecia histórica, que se parte en dúas, dando orixe a Portugal. O Miño, como Galicia, disfruta da revolución provocada polo millo chegado de América, a riqueza que se ve aínda nas construcións barrocas pero que provoca un exceso de poboación que ten que emigrar.
É curioso que este éxodo de miñotos a Minas está dalgún xeito na orixe da emigración galega ao Brasil. Os galegos emigran a Portugal desde sempre. Pero moi especialmente enchen este baleiro deixado polos miñotos e de aí pasarían ás cidades, Porto e Lisboa. Nelas escoitan as historias de riqueza dos brasileiros retornados e comezan a emigración galega a partir do XIX e XX que coñecemos.
A banda santiaguesa Som do Galpom ven de estrear o seu primeiro videoclip "Quedamos nesa Praza", do seu album debut "Em Terra de Ninguém" (Falcatruada). A produción do videoclip correu a cargo da productora viguesa Verve Audiovisual, que empregou unha novedosa técnica de stop motion para a súa realización. Segundo relataron na rolda de prensa da presentación do videoclip na Fnac da Coruña, o proceso foi moi laborioso, xa que empregaron máis de 1000 fotografías.
O gaiteiro galego Carlos Núñez conta para La Voz de Galicia a súa experiencia de un ano en Brasil dedicado a investigar e a preparar o seu novo disco, «Alborada do Brasil», de próxima aparición.Veño de pasar un ano percorrendo Brasil, gravando o meu novo disco. Lanzarémolo dentro de dúas semanas. Chamarase Alborada do Brasil en homenaxe a unhas proféticas palabras que deixou escritas o meu avó. O seu pai, meu bisavó, José María Núñez, emigrou alí a principios do século XX dende A Mezquita (Ouren ..>>
O gaiteiro galego Carlos Núñez conta para La Voz de Galicia a súa experiencia de un ano en Brasil dedicado a investigar e a preparar o seu novo disco, «Alborada do Brasil», de próxima aparición.
Veño de pasar un ano percorrendo Brasil, gravando o meu novo disco. Lanzarémolo dentro de dúas semanas. Chamarase Alborada do Brasil en homenaxe a unhas proféticas palabras que deixou escritas o meu avó. O seu pai, meu bisavó, José María Núñez, emigrou alí a principios do século XX dende A Mezquita (Ourense) e desapareceu. Sempre se dixo que o mataran por celos profesionais. El era músico, coma min, e sempre sospeitei o que as pesquisas están confirmando: que, en realidade, como moitos galegos, iniciou unha nova vida no Novo Mundo.
Pero isto non é o máis importante da historia. A cuestión é que esta frutífera exploración musical acabou por se converter nunha auténtica viaxe iniciática na que aprendín unha chea de cousas que atinxen a Galicia. Estas son as que gustaría de compartir con vós nesta serie de artigos que hoxe comeza, esperando que as miñas andanzas polo Brasil sirvan a máis xente.
Onde pervive a alma da gaita
Brasil sempre ten sido para os galegos unha patria secreta onde desaparecer. En Brasil falan a lingua seguramente máis semellante ao galego que existe, se non é a mesma... No Brasil segue viva a alma da gaita, transmutada noutros instrumentos. Alí, a cultura das cantigas medievais galego-portuguesas, os nosos instrumentos musicais cáseque desaparecidos, as nosas tradicións... mesturáronse e fixéronse universais. En Brasil vive o noso pasado e quen sabe se o noso futuro.
Alí atopamos a nosa desexada síntese entre a cultura urbana e rural. No Brasil, as ondas do mar, a alborada, as noites de luar, as estrelas, as fogueiras de san Xoán, as sereas, as bruxas e o orballo, por non falar dos nosos diminutivos... gozan do glamour do artisticamente universal. Dito con outras palabras: no Brasil vive unha Galicia cool . Imaxinade a cara coa que ficaron os da Sony cando lles contei todo isto mentres escoitabamos o disco: «¡Carallo con estos gallegos! Ahora van y crean la música galego-brasileira!».
O caso é que volvo a casa convencido de que a nosa relación con Brasil pode ser clave para Galicia na nosa continua reinvención do país e, por que non dicilo, na creación de novos mercados. Sei que está todo por facer, pero penso que poderíamos estar diante dunha nova conexión artística tan potente como foi a música celta, coa que dalgún xeito conseguimos, dende mediados dos anos noventa, poñer a Galicia no mapa para moita xente.
Na ronda de sabios que entrevistamos para o documental que estamos a facer en paralelo ao disco, Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega, xa nos avisou: «Brasil é unha grande aposta, non só económica, senón tamén cultural». O meu amigo Manuel Bragado, director de Xerais, resumiuno en tres palabras: «Brasil somos nós». Hai pouco tempo, Juan Luis Cebrián foi aínda máis alá e dixo que «Galicia ten a sorte de ser a terra das cantigas e pode ser a ponte de España e Europa co Brasil».
Sorprende que semellante mina non teña sido explorada por Galicia. Brasil non forma parte do noso imaxinario de afinidades como Arxentina, Cuba, Irlanda ou Portugal. Ata agora a nosa relación con este xigante de xa case douscentos millóns de habitantes debémoslla ao calado e tenaz traballo dos nosos emigrantes, aos non sempre comprendidos reintegracionistas e amantes da lusofonía e a algún pioneiro como don Valentín Paz Andrade, que nos anos setenta publicou unha xoia da que xa falaremos a próxima semana e que nos descobre un novo concepto: a Galecidade do Brasil.
Ninguén lles dixo de nós
O brasileiro de a pé descoñece a existencia de Galicia. Non é a súa culpa, nunca llo contaron. Era duro para Portugal recoñecer que parte da súa cultura vén dun territorio «lá na Espanha». Incluso ignoran onde está exactamente Santiago de Compostela. En cambio, o Camiño fascínaos, proba é o éxito sen precedentes do escritor Paulo Coelho.
Cando descobren que «todo iso» vén dese misterioso país, que non trae aparellado o «imperialismo» europeo, que tanto amola aos brasileiros, entón apúntanse sen dubidalo... Dalgún xeito Galicia axuda aos brasileiros a descubrírense a eles mesmos, nunha parte da súa historia que nunca lles contaran.
Nélida, a introdutora
Comeza a renacer un orgullo sen precedentes. A galego-brasileira Nélida Piñón, primeira muller presidenta da Academia Brasileira das Letras, nas súas aparicións televisivas e na súa obra, fala habitualmente do seu pequeno país de orixe. Trátase dunha persoa cunha intelixencia e enerxía deslubrantes.
Nélida foi un dos meus introdutores na jet cultural de Rio de Janeiro. Nas elites brasileiras dáste de conta do importante que é a música para o país. Todos, absolutamente todos, dende os escritores, os políticos, os empresarios, os militares... saben de música. Todos teñen os seus gustos musicais ben definidos e saben que no fondo, a música é unha das identidades máis fortes de Brasil, por enriba doutras artes. Lembremos a Gilberto Gil como carismático ministro de cultura.
Cecais o único lugar do Brasil onde todos saben que é un galego sexa Salvador de Bahía. Alí a nosa comunidade é potente e está moi ben organizada. Carlinhos Brown contounos que os galegos foron os primeiros en darlle traballo, nunha panadería. Gravar con este xenio indomable foi algo máis que música, foi unha experiencia antropolóxica.
Ter diante ao meu tocaio do Candeal ulíndote e examinándote, como faría un paisano noso, confirmoume a teoría que fun consolidando en Bahía: que entre negros e galegos hai algo moi profundo que nos une e produce unha irreprimible atracción. Quizais por iso no Brasil galego tamén significa 'louro, rubio, branquiño'. Son os opostos que se atraen.
Os outros grandes centros actuais do «poderío galego» son São Paulo e Rio de Janeiro. Alí, é curioso que máis que exhibirse, sempre tenden a esconderse misteriosamente... No Brasil os galegos aprenderon a organizarse en empresas con varios socios. Raro é atopar cabezas visibles, con excepcións que ben darían unha novela ou un filme...
Os galegos alí sempre se camuflaron como portugueses, máis que españois, ou simplemente como brasileiros. Este é un país que se come todo, non crea guetos étnicos. Todo ser humano transfórmase nun tempo récord en brasileiro. Iso mesmo acho que fixo o meu bisavó.
É posible que as percepcións dun músico non sexan científicas, pero como dixo un tal Leite de Vasconcellos: «Os artistas adivinham muitas vezes o que, por outro lado, os investigadores de História descobrem a custa de fatigante labor cerebral».
A gaiteira e cantante lanza ao mercado o seu terceiro disco: 'Os soños que volven', onde recrea temas que interpretaba na súa infancia. Presentarase en xuño.
Coincidindo co décimo aniversario do seu primeiro disco, a gaiteira e cantante Susana Seivane, lanza ao mercado o seu cuarto traballo: Os soños que volven. Estará nas tendas o vindeiro mes de xuño.
Trátase dun disco no que a artista une a súa longa experiencia nos escenarios do mundo e a paixón polo tradicional, recuperando os temas que interpretaba na súa infancia; vellas cancións rescatadas agora, dándolles unha perspectiva actual, marcada polos directos de Seivane.
O disco está composto por 14 temas, e está editado polo selo discográfico da propia Susana Seivane, Enavíes Música. A produción e os arranxos corren a cargo de Seivane e a súa banda. Na gravación colaboraron músicos da talla de Rodrigo Romaní, Anxo Pintos, Pedro Lamas e Harry Price, entre outros.
Acaba de sair á rúa o novo disco de Guadi Galego, ‘Benzón’, un traballo de inspiración propia e múltiples colaboracións.
Guadi Galego devece pola música tradicional galega. As súas cancións teñen ese sabor vello e novo a un tempo. Neste disco tivo o bo ollo de rodearse de grandes músic@s e letristas de aquí que revitalizan e perpetúan cunha visión contemporánea o noso rico e fermoso acervo popular. A inspiración e beleza dos arranxos veu dada quizais, polo amor profundo que profesan á nosa música e tamén ao traballo rigoroso de Guadi neste campo onde aínda hai tanto que arar.
Foi cociñado na casa, entre amig@s, cos aloumiños precisos. Ben o puido facer ela soa, pero quixo amosar o incríbel mosaico de creadores de mundos polos que ela tamén transita valente, ecléctica e sen prexuízos. Do novo folk ao jazz, do tradicional ao pop. Cando a escoitei por primeira vez díxome o meu instinto que nada volvería a ser igual na música galega dende a súa revolucionaria irrupción.
Hoxe está máis plena e madura ca nunca como compositora, letrista e intérprete e sabe moi ben de onde vén, cal é a súa orixe e sen perder de vista o berce, poderá alcanzar o universo todo coas mans. Da Paradanta a París, da Serra da Capelada á Habana.
Esta morena de Cedeira trae canda ela o recendo salgado dos portos do norte e a brisa fresca do talento mariñeiro prendido da súa voz. Na súa leira medran barcos vellos, utopías, folliñas de alecrín, o eco dos nosos antergos e unha fonte de melodías e palabras que nunca seca.
Cativa e seduce polo fondo sentimento que lle imprime á súa música, pola intensidade coa que di cada sílaba como se quixera salvarnos do medo e da dor. Emotiva e fráxil, serena que serpea nos nosos corazóns, os pés nus nunha terra que ama e que fai máis nosa cando ela a viste co seu canto.
O tempo se cadra, para de vez, e déixanos beber a amizade nunha taberna ao norte do alén.
Como é un CD/DVD, desta vez o que atoparedes na web son anacos da grabación do concerto i, en breve, tamén algún extracto do documental.
``Despois de 24 anos percorrendo os cinco continentes. Despois de 26 países visitados. Despois de dar as grazas en 12 idiomas distintos… Era o momento de publicar o noso primeiro CD/DVD en directo. Un agasallo para o noso público e un testemuño para toda a xente que participou como espectador nos nosos máis de 800 espectáculos, e que contribuíron para que LUAR NA LUBRE sexa actualmente, o que é: un dos grupos internacionais máis importantes da música celta.´´
Se tes algun problema enviando a noticia -imaxe demasiado grande, documentos pdf, etc.. - podes enviala a: ghastaspista@gmail.com
Crea a túa conta en Ghastas Pista?. O rexistro de usuarios está en preparación e fase de probas, pero a intención final é crear unha pequena rede social (ou algo parecido) dentro deste portal, arredor da música galega. Con ideas tiradas de entornos como facebook, lastfm.. e outras que vaian xurdindo ou propoñades a medida que o proxecto vaia crecendo. Polo de agora podedes ir creando a vosa propia conta.
LEMBRATE DE GHASTAS PISTA?
CANDO NAVEGUES
Envía as noticias que atopes, con só dous 'clicks'
Engade o seguinte enlace aos teus favoritos ou á barra de marcadores
(pinchar nel co botón dereito e selecciona esa opción)
e poderás engadir enviar noticias a esta páxina dende calquer web:
cando atopes algunha nova interesante, navegando pola rede,
só terás que ir aos favoritos/marcadores,
pinchar no enlace que gardaches..
e aparecerás nesta páxina co formulario xa preparado para editar
(se na outra web seleccionaches parte do tamén aparecera no formulario),
modificar (ou non) os datos e subir a noticia a esta páxina
