Páxina anterior

 

LUAR NA LUBRE
Saudade

 
 



www.luarnalubre.com

.....

Ghastas Pista?

Falándoche de música galega dende o Século XX
info@ghastaspista.com

[ Discos ]-[ Historia..]-[ Novas ]-[ Concertos ]-[ Radio ]-[ De copas ]
[ Foro ]-[ Actualizacións ]-[ Videos ]-[ Outras ]

8 comentarios deste disco .....

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

Os galegos gañaron a súa batalla pola identidade, case perdida na Galiza, na emigración e no exilio americano. Descubriron neste continente a súa identidade prohibida, negada, e paradoxas da vida, aqueles que a prohibían, que a negaban, perderon a súa ao chegaren a América, onde todos, pasaron a ser chamados "gallegos" .

Aseguraba Unamuno que España non se podía entender sen América; eu engadiría, e América, podería entenderse sen España? Coido que si, aínda que tamén coido que Galiza e América non se poden entender unha sen a outra, e proba diso é o exemplo anterior no que séculos de colonización castelá só serviron para chamar ao resto dos españois polo que non eran: "gallegos" .

Rosalía chamáballes a atención aos feros casteláns, que trataban aos galegos que ían á sega como negros. Como negros e negras marcharon os galegos/as por millóns a América. Como exiliados políticos e económicos. Pero ao bo dicir dun amante incondicional de Galiza como Alejo Carpentier , non é senón en América onde por vez primeira a palabra liberdade tomou entidade real, para deixar de ser unha entrada enciclopédica na Francia do racionalismo, atribuída á capacidade de facer algo e non a podelo facer, tal cal fixeron os americanos e os galegos en América.

A obra deste exilio é impagábel. Agasallaron a Galiza cuns sinais de identidade que non tiñan, unha bandeira e un himno saído do maxín dos galegos en La Habana, Río de La Plata e Caracas , símbolos que sabían que nunca verían nin escoitarían na súa propia terra. Porque nunca volverían nin vivos nin mortos todos eses milleiros de exiliados que levaban no fardel un fuxido político, un mozo prófugo da guerra de África, unha nai solteira, un desherdado, un pai de familia que deixaba atrás aos fillos, a muller... toda a súa vida.

Chegaban con fardeis baleiros de pesada carga para ir enchéndoos de bandeiras, de himnos, de clases nocturnas, de libros en galego, de música, de xornais na emigración que nunca terían soñado na súa propia terra.

Velaí a cita de Carpentier , a liberdade feita día a día. A obra dos nosos emigrantes mantense firme nos seus descendentes, que enchen a palabra liberdade dunha valoración positiva.

E Galiza vestiu o verde-oliva do Che nas selvas de Bolivia e na Serra Mestra . Tamén foi cholo peruano e tango riopratense. Galiza soubo, como ningún outro pobo da Península, saber o que era o danzón, a guaracha, o mambo, o punto e a chacarera.

Non é casualidade que este traballo, pioneiro, non teña outros precedentes no noso país. Esquecemos a débeda que temos con nós mesmos cada vez que vemos a bandeira azul e branca que veu de tan lonxe e o himno que lle serve de acubillo.

Tiven a sorte durante moitos anos de ser emigrante en América, continente-país no que sempre fun chamado "gallego" . Descubrín a miña identidade, a miña lingua, os meus sinais de identidade. Fun valorado polos outros por iso, atopei un recoñecemento que nunca soñara e tamén me fixen fondamente americano, deses que procuran unha causa xusta pola que loitar, falar e amar, deses que entenden, como José Martí , que toda a gloria do mundo cabe nun gran de millo e que só a cultura nos fará libres.

Entendo este disco coma unha homenaxe aos milleiros de homes e mulleres do noso país que, pobres, analfabetos e nun réxime de semi-escravitude, nos agasallaron co máis importante que pode ter un ser humano: a súa identidade, a súa dignidade. Grazas a eles e grazas aos americanos que os acolleron, temos un país que comeza a florecer, para ser, martinianamente, máis culto e máis libre.

Xurxo Martínez Crespo

 

 

 

 

SARA LOURAÇO VIDAL
Voz

 

 


 

 

 

 

 

XULIO VARELA
Bouzouki, tarrañolas, trompa e pandeiretas.

 

 


 

 

 

 

 

BIEITO ROMERO
Gaitas e acordeón diatónico.

 

 

 

 

 

 

 

 

EDUARDO COMA
Violín

 

 

 

 

 

 

 


PATXI BERMÚDEZ
Bodhram, darbuka, pandeiros e tamboril.

 

 

 

 

 

 

 

 

PEDRO VARELO
Guitarra acústica

 

 

 

 

 

 


XAVIER FERREIRO
Percusións latinas,africanas i efectos.

 

 

 

 

 

 

 

 

XAN CERQUEIRO
Frautas e teclados

 

 

 

 

 

 

> Colaboradores <

Cida Airam (Brasil)
Voz ( 10 )

Pablo Milanés (Cuba)
Voz ( 13 )

Lila Downs (Mexico)
Voz ( 5 )

Adriana Varela (Argentina)
Voz ( 3 )

Emilio Cao (Galiza)
Arpa ( 12 )

Grupo de cantareiras "Raigañas" de Cerqueda (Galiza)
Voces e pandeiretas ( 10 )

Francisco Rosa (Cuba)
Tres ( 11 )

Rubén Montes (Galiza)
Chekeré, bombo e pandeiro ( 2 , 4 )

Nani Garcia (Galiza)
Teclados ( 8 )

Farruco Sesto (Venezuela)
Recitado vocal ( 7 )

Miguel Cabana e Miguel Queijo (Galiza)
Tambores batá ( 4 , 11 )

Alfonso Morán
Contrabaixo ( 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10, 11 )


Xurxo Lobato
Fotografía

denetik
Grafismo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.- Desterro     
(Miro Casabella)

Tema feito no ano 1966 por Miro Casabella do cal el di:
"Eran uns anos cheos de tristura para min, lonxe da casa e da terra, sentíame como nun desterro do que sempre quería fuxir. Anos duros, faltos de liberdade e cunha lingua e cultura marxinada e sometida. Só as cancións como un paxariño me achegaban á miña querida terra".

 

 

 

 

 

 

corre, voa o paxariño
levalle o meu corazón
pendorado no biquiño
dille que eu seu fillo son

corre, voa o paxariño
levalle o meu corazón
pendorado no biquiño
dille que eu seu fillo son

dille que eu quero volver
e de novo nas túas rías
nalgun espello me ver
quero outear as campiñas
arrencender teus airiños
antes que poida morrer corre, voa o paxariño
levalle o meu corazón
pendorado no biquiño
dille que eu seu fillo son


dille que eu quero voltar
e de novo nas tuas rías
as maus e ialma a lavar
quero voltar branca flor
que neste desterro maldito
estou morrendo de amor

corre, voa o paxariño
levalle o meu corazón
pendorado no biquiño
dille que eu seu fillo son
dille que eu seu fillo son
dille que eu seu fillo son

2. Olla meu irmao    
Lendo certo periodo menstrual
(C. E. Ferreiro - Miro Casabella - LNL)


Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, o alcumado Ghandi galego, intelixente, irónico, artista universal. Exiliado na Arxentina. No ano 1944 fundou o consello de Galiza no Uruguai que ademais foi onde se lle erixiu o primeiro monumento no ano 1975. Este é un poema de Celso Emilio Ferreiro dedicado a todos aqueles que aldraxaron a súa imaxe. Este tema foi gravado por Miro Casabella no ano 1969 dentro do seu single “Cantigas de escarnho e Maldizer”.

Olla meu irmao honrado, o que acontece con Daniel
Os que o tiñan desterrado agora falan ben del

O palurdo de alma lerda
O tendeiro desertor
O vinculeiro da merda, disfrazado de señor

O lerdo carca refrito, o monifate de entroido
O aprendiz de señorito, marqués de quero e non poido

O badoco endomingado
O franquista pousafol
O forricas desleigado, o pequeño burgués mol

O devoto do onanismo
O feligrés de pesebre
O tolleito de cinismo, o que dá gato por lebre

O rateiro do peirao
O refugallo incivil
Válense de Castelao para esconder a caste vil

Escoita puto nefando
Criado na servidume
Non pasará o contrabando dese teu noxento estrume

Grotesco escriba sandez
Inxertado nun raposo
Castelao nunca foi teu, porque Castelao é noso

I anque a ti che importe un pito
Sabrás que é cousa sabida
Que estás incurso en delito de apropriación indebida.

 

3. Cantiga do neno da tenda     
(Federico G. Lorca - B.R. - LNL)

A sensibilidade de Lorca cara Galiza vén en boa parte do seu amigo Eduardo Blanco Amor. No ano 1935 escribiu os seus poemas galegos, intensos e auténticos. Para el Galiza estaba incompleta sen os millóns de galegos da "quinta provincia galega" (Bos Aires).Este poema está dedicado aos galegos que viven nesta inmensa e fermosa cidade

Bos aires ten unha gaita
sobre do Río da Prata
que a toca o vento do norde
coa súa gris boca mollada.
¡Triste Ramón de Sismundi!
Aló, na rúa Esmeralda,
basoira que te basoira
polvo déstantes e caixas.
Ao longo das rúas infindas
os galegos paseiaban
soñando un val imposíbel
na verde riba da pampa.
¡Triste Ramón de Sismundi!
Sinteu a muiñeira d&dgoa
mentres sete bois de lúa
pacían na súa lembranza.
Foise pra veira do río,
veira do Río da Prata
Sauces e cabalos núos
creban o vidro das ágoas.
Non atopou o xemido
malencónico da gaita,
non viu o inmenso gaiteiro
coa frolida dálas:
triste Ramón de Sismundi,
veira do Río da Prata,
viu na tarde amortecida
bermello muro de lama.

 

4.- Danza dos esqueletes  
(B.R. - LNL)

Moitos gaiteiros tiveron que marchar da terra e con eles levaron a súa música. Este tema é unha homenaxe a xentes como Manuel Dopazo (Bs.As.), Castor Cachafeiro (Caracas), Antonio Mosquera (Nova Iork) entre outros … Grazas a eles é que a nosa música máis tradicional se expandiu polo mundo.

 

5.- Domingo Ferreiro    
(Raúl Glez. Tuñón - B.R. - LNL)

Galiza non é Galiza sen gaiteiros. Así Chinto Murás entre 1776 e 1786 fundando cidades na Arxentina, así o misioneiro Basilio Barral evanxelizando indíxenas waraos en 1935 coa súa gaita no Delta do Amacuro (Venezuela). Pero a gaita calou ante a carraxe e a aldraxe da guerra civil do 1936.

Este é un poema do poeta porteño Raúl González Tuñón dedicado a un gaiteiro chamado Domingo Ferreiro do que algúns din que pode ser o que se deu en chamar “gaiteiro de Texas”.

Toca a gaita Domingo Ferreiro
Toca a gaita… "non quero, non quero!"
Porque están cheas de sangue as rías
Porque non quero, non quero.

E xa secaron os ramos frolidos
Que ela traguía na saia do vento
Que ela traguía ao seu noivo soldado
Ou pescador, labrego, mariñeiro.

Sobre Galiza xa caiu a peste
Ai! Os escuros sarxentos viñeron
Xa dos piñeiros colgan os homes
Toca a gaita: non quero, non quero.

E o que está vivo andará polo monte
E nas aldeas os bons xa caeron
Ai! Que non vaian os lobos ao monte
Toca a gaita, non quero, non quero.

Toca a gaita… que baile o bispo
Toca a gaita.. non quero, non quero
Porque non é hora de festa en España
Porque non quero, non quero, non quero.

Toca a gaita, que baile a cobra
Toca a gaita, non quero, non quero
Porque a gaita non quere que toque
Porque morreu Domingo Ferreiro.


6. Miña nai    
( Tradicional -2 B. Romero- LNL)

Castelao aseguraba que Galiza máis que patria era matria, Galiza nai antes que calquera cousa, dadora e receptora de vida. Rosalía de castro, Concepción Arenal, Emilia Pardo Bazán, Sofía Casanova, amosan que Galiza é un mundo feminino… Este é un tema que evoca unha viaxe musical polas terras que tantos dos nosos irmàns percorreron.

Miña nai, miña naiciña
Como a miña nai ningunha
Que me quentou a cariña
Co calorciño da súa.
Co calorciño da súa
Ai la le lo ai la la la.

 

7. Pandeirada do Che    
(X. Formoso - Farruco Sesto)

O primeiro L.P. en galego, 1969, é venezolano. O gran Celso Emilio Ferreiro tocou o pandeiro neste tema a carón de dous fillos do exilio, Xulio, fillo do xornalista Julio Formoso, membro do Directorio Revolucionario Ibérico (DRIL) e Farruco, fillo de Xosé Sesto, fundador do Partido Galeguista. Xulio e Farruco, vigueses, encheron a súa vida de Latinoamérica. E Ernesto “Che” Guevara está en todas partes. “Dá vergoña vivir coa conciencia acribillada” dicía Benedetti.


Dende o profundo da serra
Polo ar un vento ven
Un vento dun pensamento
Que leva o teu nome Che

Sen morte algunha que o pare
Morte que o poida conter
Corre libre pola xente
E leva o teu nome Che

Un vento coma unha estrela
Coma unha fouce de pé
Coma unha fouce afiada
Que leva o teu nome Che

Un vento cheio de ganas
De queimar e revolver
Un vento de lúa nova
Que leva o teu nome Che

O sangue que lle antecede
Co que xurde detrás del
Forma un feixe de rosas
Que leva o teu nome Che

E cando os nemigos fuxen
Ou comezan a morrer
Quen os abate é un vento
Que leva o teu nome Che

Un vento coma unha estrela
Coma unha fouce de pé
Coma unha fouce afiada
Que leva o teu nome Che

Un vento cheio de ganas
De queimar e revolver
Un vento de lúa nova
Que leva o teu nome Che.

 

8. Lonxe da terriña    
(A.J.Pereira - X.Montes)

Letra de A.J.Pereira e música orixinal de Xoán Montes, un dos grandes compositores de música galega. Nós coñecemos este Alalá a través da gravación “A Zanfona” de Faustino Santalices e polo sorprendente que nos pareceu decidimos facer unha versión exaltando a personalidade vocal de Sara.

 

lonxe da terriña
lonxe do meu lar
que morriña teño
que angústias me dan
non che nego a bonitura
ceiño desta terriña
ceiño da terra allea
ai quen che me dera na miña

ai meu alala
cando te oirei
chousas e searas
cando vos verei
son as frores dises campos
frorentes e bonitiñas
ai quen aló che me dera
entre pallas e entre ortigas

lonxe da terriña
que angustias me dan
os que vais pra ela
con vós me levai
os que vais pra ela
con vós me levai
os que vais pra ela
con vós me levai

 

 

9. Nova Galicia     
(Manuel Mª Ponce - Tradicional)

Manuel María Ponce foi un dos grandes compositores para guitarra a nivel internacional. Este mexicano ilustre arranxou este tema tradicional de Galiza seguramente influenciado pola presenza dos galegos no seu país.

 

10. Teu nome, Amarante    
(X. Cordal - X. Cerqueiro - LNL)

Amarante chámanse varias aldeas do noso país. Nesta canción ben pode ser calquera delas ou calquera outra das que foron quedando abandonadas a causa do envellecemento e a emigración. A historia de Amarante quere falar dos futuros posíbeis e do dereito á vida digna. Amarante, tamén, é o noso idioma que por outro lado é un dos nexos máis importantes que temos con Portugal e con Brasil.

 

Abre a porta vella
da casa dos seus pais, e
Tórnalle as xanelas
E lava as mans no balde

Da unha volta á aldea
Chamábase Amarante.
No amencer só quedan
O nome e a soidade.

Meu namorado vai no río
Buscando a neve.
Meu namorado vai no río
Calmar a sede.

Lembrou as trabes de ouro
De cando nena.
E ergueu as grades altas
Onde caeran.

Marcharon todos de alí,
O tempo e a terra,
Pero a palabra estaba
No seu lugar.

E lousou con laxes novas a aira
E limpou de broza as viñas,
E inventoulle outra historia
a Amarante
Para contar a unha meniña.

Abre a porta vella
da casa dos seus pais, e
tórnalle as xanelas
e lava as maos no balde.

Da unha volta á aldea,
Chamábase Amarante,
Pampanos, videiras,
Obradoiros e rapaces.

Meu namorado, vira o río
E calma a sede, si.
Meu namorado, vira o río
E volta a verme.

Béixanse as fronteiras
Nas casas do arrabalde,
Cantas as xanelas
O viño e os amantes

Fálalle aos sen terra
Do dereito a ocuparen
Barrios para a vida,
Palabras para a verdade.

E asi foi que esperou polos vivos
A lenda de Amarente.
E así foi que aguantou
dos camiños
Teu nome, Amarante.

 

11. Galego guajiro     
(Tradicional - B. Romero - Xan Cerqueiro - LNL)

Suite formada por 3 temas: unha alborada galega, un punto cubano e unha pandeirada de novo galega para completar o que pretendemos sexa unha lembranza dos milleiros de Galeg@s que estiveron e seguen a estar en Cuba. De Cuba viñeron os nosos principias sinais de identidade: a Academia galega, a bandeira e o himno. En 1906 estreábase no teatro “Tacón” de La Habana o himno galego.


 


12. Saudade     
(Tradicional - LNL)

Saudade non ten tradución a ningunha lingua. Compartida por galegos e portugueses, ten unha diferenza entre ambos. Para os portugueses é ausencia de calquera cousa; para os galegos só da terra, de Galiza, presenza que, aínda estando nela, non é completa. Dicía Rafael Dieste que unha vez nela (Galiza) a terra pide máis, algo que un non sabe o que máis é.

 

13. Tu gitana    
(Tradicional - J. Afonso)

O Zeca Afonso é unha das referencias máis importantes da música popular portuguesa e ao mesmo tempo un home recoñecido internacionalmente pola súa condición humana. Esta é unha homenaxe que nós, dende Galiza, pretendemos facerlle nesta ocasión coa colaboración especial doutro grande, neste caso da música latinoamericana como é Pablo Milanés.

Tu gitana que adevinhas
me lo digas pues no lo se
si saldré desta aventura
o si nela moriré.

O si nela perco la vida
o si nela triunfare,
Tu gitana que adevinhas
me lo digas pues no lo se.

 














Este C.D. foi gravado nos estudos "Bruar"
de A Coruña no verán do 2005. Sendo técnico
de son Xabier Ferreiro "Man"

As mesturas foron feitas nos estudos DADA de Bruxelas por Nicolas Noel entre os días 22 e 29 de Septembro sendo técnico de mastering David Minjaw

A produción artística correu a cargo de Luar Na Lubre.

É una produción para Warner Music coordenada por Sergio Cruzado.

 

 

 

 

contratación:
Gin&Tonic Musical Productions
Euskadi Etorbidea 53-2º
20110 - Pasaia (Gipuzkoa)
00 34 943401418
info@gintonicmusic.com

 

 

 

 



Luar Na Lubre

O son do ar
Beira Atlántica
Ara Solis
Plenilunio
Cabo do Mundo
XV Aniversario
Espiral
Hai un paraíso
Saudade
Camiños da Fin da Terra
Ao Vivo
Solsticio
Mar Maior



Ultimas novas en Ghastas Pista relacionadas con Luar Na Lubre

* Luar Na Lubre en Narón
* FestiLetras na Aldea do Couto (Ponteceso)
* Luar Na Lubre en Aranjuez
* Luar Na Lubre - Málaga (Benagalbón Folk Festival)
* Luar Na Lubre - Miranda de Ebro

Busca máis información sobre este grupo en Ghastas Pista





Textos, videos, imaxes.. i enlaces relacionados e/ou que apuntan a esta páxina:

Convidados a participar da Semana da Espanha em Niterói, o grupo teve a oportunidade de se apresentar duas vezes: no Teatro da Universidade Federal Fluminense, sexta-feira dia 28 de abril às 21h e, no dia seguinte, no mesmo horário, no belíssimo Teatro Municipal de Niterói. As longas filas em ambos os dias já mostravam a ansiedade do público. Apesar de não ter nenhum CD lançado no Brasil, o boca-a-boca, algumas canções baixadas na Internet e o fato do grupo Mägo de Oz ter gravado uma de suas músicas (“Memoria da Noite”, no CD “Gaia II”) já haviam criado uma pequena legião de fãs. Se o som no Teatro da UFF apresentou alguns pequenos problemas, inclusive no retorno dos músicos, segundo seu líder, o gaitista Bieito Romero, o fato foi compensado pelo profissionalismo dos músicos. Foram 100 minutos de show, com direito a um bis de 4 músicas, que durou mais 20 minutos, mas que ainda pareceram pouco aos que lá estiveram, devido a fluidez de sua música. Os admiradores do gênero que ainda desconheciam seu som não se decepcionaram e os fãs do LNL tiveram a oportunidade de ouvir alguns clássicos da banda, como “Tu Gitana”, “Chove en Santiago” e “O Son do Ar”. Como previsto, porém, o cerne do concerto foi seu mais recente trabalho, “Saudade”, que dá nome a turnê: das 13 músicas do CD, apenas “Galego Guajiro” foi excluída do roteiro. No palco, os músicos se revezavam segundo a necessidade de cada peça, nunca poluindo o palco desnecessariamente, sendo que apenas o flautista/tecladista, Xan Cerqueiro, participou de todas as músicas. Três de seus componentes se dirigiram ao público duranhte as apresentações: seu líder, Bieito Romero, Xulio Varela - que está com Bieito desde a primeira formação do grupo e, claro, a cantora Sara Vidal. Como o idioma galego se assemelha em muito ao português, em nenhum momento a audiência teve problemas em entender o que era explicado por Bieito e Xulio. Este, por sinal, ensinou um refrão típico (Ailalá!) da Galícia que incentivou todos a cantarem na música “Nau”. Outro exemplo de identificação e participação se deu com as palmas, que começaram expontaneamente nas duas noites e foram incentivadas pela banda, notadamente por Sara e Xulio. Pena que o acompanhamento de palmas “atravessou” duas vezes (por sinal, ambas nos mesmos números e nos dois dias). Se os temas instrumentais, com pandeiradas e outros ritmos tradicionais fizeram a platéia vibrar, foi a belíssima voz de sua cantora, a portuguesa Sara Loraço Vidal, o grande trunfo do LNL. Sara recebeu a difícil missão de substituir Rosa Cedrón, cantora e violoncelista que era a própria imagem da banda desde “Plenilúnio”. Com uma voz marcante que, em alguns momentos até se assemelhava à de Rosa, Sara encantou o público presente em ambas as apresentações e, em alguns momentos, como nas belíssimas “Desterro” e “O Meu Pais”, deixou a platéia literalmente hipnotizada. Era fácil notar que os músicos, todos excelentes, estavam felizes em tocar, coisa que é difícil de se ver em uma excursão longa e cansativa. Só na América do Sul, o Luar Na Lubre tocou na Argentina, Brasil, Uruguai e Venezuela. O setlist extenso, como foi dito, composto de 18 músicas, teve no bis dois grandes destaques: “Tu Gitana”, clássico do LNL que foi regravado neste último trabalho com a participação de Pablo Milanés, e “Memoria da Noite”, composição inspirada pelo terrível acidente ecológico acontecido nas costas da Galícia, quando o petroleiro Prestige naufragou e extendeu uma imensa mancha de óleo, a Maré Negra, poluindo suas praias de uma maneira nunca antes vista. As imagens projetadas no telão, nesta música em especial, foram uma atração à parte. É uma pena que os brasileiros que gostam de folk tenham tão poucas oportunidades como essa. Pelo menos, dessa vez, a vinda do Luar Na Lubre provou que há mercado para esse gênero e que outras vindas do grupo serão muito bem vindas.




youtube.com/watch?v=b0lJlrvQOpU :
(YouTube - Luar Na Lubre - Olla meu irmao) :




blogoteca.com/desons/index.php?cod=1688 :
(Luar Na Lubre - Un Bosque de Música) :




youtube.com/watch?v=TIJ1rNBvOjc :
(Luar Na Lubre - Uah Lúa Na Voz de Sara vidal) :




youtube.com/watch?v=K6R7uzh8p3U :
(YouTube - Galicia, sí, é única (Versión en Galego)) :




youtube.com/watch?v=5q3ms6iddiE :
(YouTube - Luar Na Lubre - "Tu, Gitana" na voz de Sara Vidal) :




pagina12.com.ar/diario/suplementos/espectaculos/3-1978-2006-.. :
<<(...)No hay una imagen clara de los inmigrantes gallegos. La única imagen difundida es la del gallego trabajador, que llegó con poca cultura e hizo su camino en base al esfuerzo. Pero hay muchas más imágenes, toda una diversidad cultural que es, justamente, la que queremos sacar a la luz.(...)>>



lascronicasdefede.blogspot.com/2006/04/una-semana-de-perros... :
<< Los descubri hace poco en un recital de Kevin Johansen. Musica Celta Gallega, la rompen. Luar na Lubre.>>



elcorreogallego.es/index.php?option=com_content&task=view&id.. :
"Saudade" é o último disco do grupo galego Luar na Lubre. A súa música, aínda que fala da tristeza e da saudade, é unha música moi optimista e moi galega. Fala da emigración, pero dunha forma alegre, positiva. Porque Galicia, sendo un país acomplexado e triste, pode ser tamén un lugar de alegría e beleza.
Pode ser un lugar de correr e bailar. A música de Luar na Lubre sempre ten enerxía e forza. Sempre é vitalista. E sabe facer, coas sombras, luz. E coas bágoas, sabe soñar mundos mellores. Teñen agora unha nova cantante, Sara Louraço Vidal. Que ten unha voz forte e doce. Unha voz máxica que envolve, e nos atravesa. Que nos emociona, como na canción ‘Lonxe da Terriña’, que consegue facernos chorar, porque é unha canción moi contida, intensa e profunda. Hai tamén variadas, e fermosas, colaboracións neste disco. Como a mexicana Lila Downs, que canta homenaxeando a gaita galega. Ou o cubano Pablo Milanés, que interpreta unha preciosa canción do Zeca Afonso. Énchese así este disco de dinamismo e vida. Tamén se mira cara ós escritores galegos de agora. Así aparece, xunto con temas tradicionais, unha canción con letra escrita polo poeta Xabier Cordal. Chámase ‘Teu nome, Amarante’ e é un ilusionado e atractivo canto ás nosas aldeas, ao noso idioma, ao porvir e á nostalxia. Luar na Lubre, con este novo traballo, continúa no camiño de facer música chea de amor a Galicia, con ese optimismo que hai na saudade, esa forza que levamos dentro, a alegría de vivir.




salamancaresiste.blogspirit.com/archive/2006/03/15/morri%C3%.. :
"Morriña" celta
Los gallegos Luar Na Lubre presentaron ayer en el Teatro de la Caja su último disco, dedicado a quienes emigraron a América(...) Temas nostálgicos que evocan las melodías tradicionales gallegas, pero también arrebatado folk que invitó a mover los pies del numeroso público que abarrotaba el Teatro.




info@ghastaspista.com




< =Hai un paraíso
( Luar Na Lubre )
Camiños da Fin da Terra
( Luar Na Lubre )
= >


Voltar á páxina principal